tag:blogger.com,1999:blog-17259159187720287172011-10-17T22:13:24.453-07:00ស្វាគមន៍ដែលបានមកទស្សនាប្លក់របស់នាងខ្ញុំ!souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.comBlogger341100tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-33303086911571503432008-06-06T03:55:00.000-07:002008-06-06T04:08:02.745-07:00<marquee><h3><span color ="pink">​កំនាព្យ« សោភី​សោភណ័​សោភា​»​ដោយ​ស្រីភា<br /><br /></marquee></h3></span><br />​<br />១​សោភី​សោភណ្ឌ​សោភា​ស្រី​<br />ឈ្មោះល្អទាំងបីលើលោកា<br />ឈ្មោះល្អយ៉ាងនេះបូកចរិយា<br />ថែមទាំងវាចារចូលទៀតផង។<br /><br />២​មួយឈ្មោះសោភីប្រៀបដូចស្រី​<br />ចចាសំដីដឹងប្អូនបង<br />ទៅណាមកណាចេះសារសង<br />ស្តីរករៀមច្បងឥតខុសខា។<br /><br />៣​ពីរឈ្មោះសោភណ្ឌមានគុណធម៌​<br />ចរិយាបវរគួរប្រាថ្នា<br />អស់គ្រប់មនុស្សក្នុងលោកា<br />តែងថ្លែងចចាចង់បានណាស់។<br /><br />៤​បីឈ្មោះសោភាប្រៀបដូចផ្កា<br />នាមជាបុប្ជាឥតក្រលាស់<br />គ្រប់មនុស្សទាំងក្មេងមិនថាចាស់<br />តែងចង់បានណាស់ឈ្មោះសោភា។<br /><br />៥​សរុបសេចក្តីឈ្មោះទាំងបី<br />សុទ្ធមានអត្ថន័យរបស់វា<br />សោភីសោភណ្ឌកុំទាមទារ<br />សោភាគ្មានពៀរនៅក្នុងចិត្ត៕<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-3330308691157150343?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-51710069531587621312008-06-06T03:48:00.000-07:002008-06-06T03:53:43.377-07:00<marquee><h2><span style="color:blue;">និយាយពីព្រឹត្តិការណ៍កើតក្នុងថ្នាក់របស់ខ្ញុំ<br /></span></h2></marquee><h2></h2></span><br /><br />១​នៅក្នុងថ្នាក់រៀនៗសុខៗ​​<br />ស្រាប់តែកើតទុក្ខមកដល់ខ្ញុំ<br />រឿងនោះមិនតូចហើយមិនធំ<br />គឺរឿងមិត្តយំនៅក្នុងថ្នាក់។<br /><br />២​ក្នុងចិត្តសែនឆ្ងល់អ្វីម៉្លេះទេ​<br />ឃើញទឹកភ្នែកគេហូរសស្រាក់<br />ឆ្ងល់អីនោះឆ្ងល់មិត្តក្នុងថ្នាក់<br />ម្តេចក៏ម្នាក់ៗនាំគ្នាយំ។<br /><br />៣​ខំកត់មេរៀនអោយប្រញាប់<br />ព្រោះអីចង់ឆាប់អង្គុយជុំ<br />ដាក់ចិត្តជាអ្នកស្រាយរឿងធំ​<br />ហើយសួរអ្នកយំឥតកន្តើយ។<br /><br />៤​ខ្ញុំស្តីត!យំអីម្ល៉ឹងៗ​​​<br />លឺសូរទ្រហឹងពេញថ្នាក់ហើយ<br />ណ្ហើយចុះប្រាប់ខ្ញុំមកត្រាណត្រើយ​<br />កុំលាក់ទុកឡើយនៅក្នុងចិត្ត។<br /><br />៥​នែ៎ក!បងថាអើយរឿងប៉ុនហ្នឹង<br />ត្រូវចេះថ្លែថ្លឹងចិត្តគំនិត<br />បើគេជាគេមនុស្សគ្មានការគិត<br />គួរកុំកៀកជិតក្បែរគេអី។<br /><br />៦​មនុស្សម្នាក់ៗមិនសុទ្ធតែត្រូវ​​<br />ដូចស្រស់ពាលពៅបានស្រដី<br />ហើយក៏មិនគ្រប់ដប់ដែរស្រី​​<br />គួរចេះខន្តីដល់គ្នាផង។<br /><br />៧​ឥឡូវខ្ញុំចប់នឹងបងថា​<br />រត់ទៅនុចណាសួរវិញម្តង<br />ថានែ៎កបងនុចស្រស់នួនល្អង<br />ហេតុអ្វីក៏បងប្រកាន់ខឹង?<br /><br />៨​រឿងតូចសែនតូចបែរជាខឹង​<br />គ្នាឯងម្ល៉ឹងៗពេញទំហឹង<br />ចុះមិនដោះស្រាយរឺព្រលឹង​​<br />ឈប់ទៅប៉ុនហ្នឹងបានហើយបង។<br /><br />៩​ទំរាំបានសំរុះសំរួល​<br />ទ្រូងខ្ញុំក្តុកក្តួលសែនសៅហ្មង<br />ព្រោះអីចូលចិត្តរឿងហ្នឹងផង<br />ដោះស្រាយម្តងៗតែងជោគជ័យ។<br /><br />១០​ហ្អើយ!មិត្តអើយខ្ញុំសែនសប្បាយ<br />លែងមានខ្វល់ខ្វាយក្នុងហឬទ័យ<br />ព្រោះអីពួកអ្នកចេះប្រណី​<br />ចេះយល់អភ័យចំពោះគ្នា៕<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-5171006953158762131?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-44255152689329346732008-05-31T05:18:00.000-07:002008-05-31T05:19:45.145-07:00​​​​​​​<strong><span style="color:#cc0000;">«​រង់ចាំ​»</span></strong>​ដោយ​«​សួន​សោភា​»<br /><br />*​ថ្ងៃចន្ទ័ជាថ្ងៃដែលទឹកភ្នែក​​​​ហូរចុះពុះជ្រែកនៃផែនថ្ពាល់<br /><br />​អង្គារជាថ្ងៃស្រីរែងខ្វល់​​​​​​ពុធមានកង្វល់ព្រោះក្តីនឹក។<br /><br />*​ព្រហស្បតិ៍ជាថ្ងៃមិនដែលសុខ​​នៅមិនស្រនុកព្រោះរលឹក<br /><br />​សុក្រជាថ្ងៃមិននឹកបាយទឹក​​​​សៅរ៍អង្គុយភ្លឹកគិតជីវ៉ា។<br /><br />*​សៅរ៍ចេញទៅមកដល់អាទិត្យ​​អង្គុយរាប់នឹកឈ្មោះរៀមរ៉ា<br /><br />​ថ្ងៃចន្ទ័ថ្មីឈានចូលហើយណា​​​បាត់តែជីវ៉ាលែងនឹកស្រី។<br /><br />*​ចន្ទ័ចេញទៅទៀតអង្គារចូល​​​ពុធចិត្តកញ្ជ្រោលលែងចេញស្តី<br /><br />​ព្រហស្បតិ៍ចូលទៀតបាត់ពិសី​​​សុក្របងមានថ្មីមែនរឺបង?​។<br /><br />*​សៅរ៍ចាំ!ចាំ!ចាំប្រុសនួនល្អង​​​ឆ្លើយមកអូនផងណាស្នេហ៍ស្នង<br /><br />​អាទិត្យអូននៅតែចាំបង​​​​​មួយនាទីម្តងទន្ទេញឈ្មោះបង៕<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-4425515268932934673?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-28660059391052102272008-05-31T05:05:00.000-07:002008-05-31T05:06:49.760-07:00​​​​​​​​​«​ថ្ងៃស្អែក​»​សរេសេរ​ដោយ​«​សួន​សោភា​»​<br /><br />​​នេះគ្រាន់តែជាមនោគមន៍របស់ខ្ញុំតែប៉ុននោះ​តែវាមិនមែនជារឿងពិតរបស់ខ្ញុំទេ។<br />វាឆ្លុះបញ្ចាំងពីសង្គមបច្ចុប្បន្នយើងនេះ។<br /><br /><br />* ថ្ងៃនេះថ្ងៃស្អែកថ្ងៃបងបែកចិត្ត​​​ថ្ងៃដែលប្រុសផិតរៀបការគូរថ្មី<br /><br />ថ្ងៃស្អែកជាថ្ងៃដែលប្រុសពិសី​​​​បញ្ឈឺរូបស្រីអោយក្ស័យជីវី។<br /><br />*​ហេតុអ្វីថ្ងៃមុនបងប្រាប់ថាស្មគ្រ័​ស្នេហ៍តែអូនម្នាក់គ្មានទេចិត្តពីរ<br /><br />តែថ្ងៃស្អែកម្តេចចិត្តប្រុសឆវី​​​​​លះបង់ចោលទីដែលធ្លាប់សន្យា។<br /><br />*​តើមានរឿងអ្វីទៅប្រុសពិសី​​​ដាច់ចិត្តមានថ្មីចោលរូបជីវ៉ា<br /><br />រឺក៏រួបអូនលែងសមរៀមរ៉ា​​​​​​ទើបស្រស់កន្និដ្ឋាប្រែចិត្តឈប់ស្នេហ៍។<br /><br />*​រឺក៏ពីមុនស្នេហ៍គ្រាន់ជាល្បិច​​​ខ្យល់បក់ពីលិចអោយចិត្តបងប្រែ​<br /><br />បងប្រាប់ថានេះដោយសារម៉ែ​​​​អោយបងឈប់ស្នេហ៍ស្រស់នួនល្អង។<br /><br />*​ចិត្តបងចង់គេងតែបែរថាម៉ែ​​​​អោយបងឈប់ស្នេហ៍ស្រស់នួនល្អង<br /><br />តែតាមអូនគិតនេះជាបំនង​​​​​​របស់ប្រុសបងមកជាយូរហើយ។<br /><br />*​ណ្ហើយចុះអូនស៊ូគ្រាំគ្រាក្នុងចិត្ត​​ជូនពរវរមិត្រអោយឆ្លងដល់ត្រើយ<br /><br />កុំអោយក្បត់គេដូចក្បត់ត្រាណត្រើយ​ក្បត់អោយបានហើយរក្សាគេចុះ៕<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-2866005939105210227?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-76370727765108797902008-05-30T06:12:00.000-07:002008-05-30T06:14:08.286-07:00*​ធម្មជាតិព្រឹក្សព្រៃដីរតនគិរី​​​​​​ខ្ញុំពា្រត់ចាកទីនិរាសឆ្ងាយហើយ<br /><br />​ព្រាត់ទាំងញាតិផៅធ្លាប់ស្តីឆ្លងឆ្លើយ​​នាពេលរំហើយសប្បាយក្រៃលែង។<br /><br />*​ឥឡូវរសាត់មកដល់ភ្នំពេញ​​​​ចិត្តខ្ញុំទោម្នេញនឹកស្រុកខ្លួនឯង<br /><br />ធ្លាប់តែសារសព្ទ័សន្ទនាប្រលែង​​​​ឥតមានខ្នោះខ្នែងច្រលាស់លើបង។<br /><br />*​ពេលទៅសាលានឹកដល់មិត្តភក្តិ​​​នឹកគ្មានសល់ម្នាក់លោកអ្នកគ្រូផង<br /><br />នឹកណាស់!នឹកណាស់!នឹកគ្រាផ្តោះផ្តង​សន្តនាសាសងបង្កើនមិត្តភាព។<br /><br />*​នឹកវិទ្យាល័យសម្តេចឪផង​​​​​មានតែបីខ្នងយ៉ាងសោភាទៀត<br /><br />នឹកដល់ទីធ្លាដ៏សែនចង្អៀត​​​​​​យើងលេងប្រជ្រៀតគ្នាឥតថាអី។<br /><br />*​ព្រោះតែអនាគតខ្ញុំស៊ូឃ្លាត​​​​​ឆ្ងាយអស់ទាំងញាតិមិនថាប្រុសស្រី<br /><br />ឃ្លាតទាំងអស់ឃ្លាតទាំងសំដី​​​​​​ឃ្លាតទាំងអ្វីៗដែលខ្ញុំធ្លាប់មាន។<br /><br />*​តែណ្ហើយស៊ូទ្រាំកាត់ចិត្តរលឹក​​​​កាត់ទាំងចិត្តនឹកមានទាំងប៉ុន្មាន<br /><br />ដើម្បីការរៀនរបស់ខ្ញុំបាន​​​​​​​ដល់ទីសុខសាន្តដែលខ្ញុំបានប៉ង។<br /><br />*​នេះជាបំនងធំរបស់ខ្ញុំ​​​​​​​ស៊ូទ្រាំទូលភ្នំក៏ខ្ញុំហ៊ានឆ្លង<br /><br />ដើម្បីសំរេចបាននូវបំនង​​​​​​​ដែលខ្ញុំបានប៉ងមកជាយូរហើយ៕<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-7637072776510879790?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-83968127677489737402008-05-29T05:53:00.005-07:002008-05-29T05:57:40.338-07:00​​​​​គុណសម្បត្តិ​និង​គុណវិបត្តិរបស់ស្រីខ្មែរ​(សរសេរដោយ៖​សួន​សោភា)<br /><br />១​ស្រីខ្មែរជាស្រីមានមារយាទ​​​​អស់ទាំងមិត្តញាតិតែងសរសើរ<br /><br />​​ចរិកស្រីខ្មែរគ្មានសាសន៍ស្មើ​​​ល្អទាំងដំនើរទាំងចរិយា។<br /><br />២​ស្រីខ្មែរជាស្រីល្អប្រពៃ​​​​​​តែងមានវិន័យអាកប្បកិរិយា<br /><br />​​ល្អទាំងអស់ឥតទាស់ត្រង់ណា​​ល្អទាំងវាចាទាំងសំដី។<br /><br />៣​ស្រីខ្មែរមារយាទល្អថ្លាថ្លៃ​​​​រៀបរិកកាយាល្អប្រពៃ<br /><br />​​ល្អលើសគេ!លើសសាសន៍ដទៃ​ចរិយាឥតបីឥតចន្លោះ។<br /><br />៤​ស្រីខ្មែរជាស្រីសំដីល្អ​​​​​​ជាគ្រឿងលំអរជាតិឥតខ្ចោះ<br /><br />​​ល្អគ្រប់ទាំងអស់គ្មានចន្លោះ​​​មិនចេះឡេះឡោះខុសតំរា។<br /><br />៥​ស្រីខ្មែរសំដីសែនទន់ភ្លន់​​​​ចេះអោនលំទោនរៀបចរិយា<br /><br />​​រៀបចំសំដីឥតខុសខា​​​​​រៀបរិកវាចារស្រដីចេះក្រែង។<br /><br />៦​ទៅណាមកណាស្រីខ្មែរចេះ-​​គិតនោះគិតនេះមុនចេញថ្លែង<br /><br />​​មិនលេងសំដីមិនប្រលែង​​​ស្រីខ្មែរចេះក្រែងនឹងចាសៗ។<br /><br />៧​តែឥឡូវនេះប្រែអស់ហើយ​​​ស្រីខ្មែរកន្តើយហ៊ានក្រលាស់<br /><br />​​បែរជាមិនយល់រឹតច្រលាស់​​​លើគេចាស់ៗថាខ្លួនល្អ។<br /><br />៨​តើទៅឯណាបាត់អស់ហើយ?​​ចរិកដើមឡើយសែនបវរ<br /><br />​​ឥឡូវស្រីខ្មែរចិត្តដូចថ្ម​​​​​មាត់លឺដល់កលឺទាំងល្វែង។<br /><br />៩​សំដីដំដៅឥតមានក្រែង​​​​សំដីហ៊ានថ្លែងមិនគិតគេឯង<br /><br />​​សំដីនេះហៅសំដីល្បែង​​​​សំដីឥតក្រែងប៉ះដល់ញាតិ។<br /><br />១០​ខុសនឹងសំដីច្បាប់នៃស្រី​​​ខុសនឹងអ្វីៗបានចារទៀត<br /><br />​​ខុសធ្ងន់សែនធ្ងន់ទលតែញាតិ​​ជេរស្រីឥតមារយាទខុសតំរា។<br /><br />១១​ថាស្រីខ្មែរមិនសមជាខ្មែរ​​​​លេងសើចប៉ោឡែខុសច្បាប់ចារ<br /><br />​​ដែលផ្ទុយខុសពីក្បួនតំរា​​​​ច្បាប់ស្រីនោះណាបំភ្លេចអស់៕<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-8396812767748973740?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-8204664720841454422008-05-19T05:40:00.000-07:002008-05-19T06:14:17.810-07:00​​ពិធី​បុណ្យ​ច្រត់​ព្រះ​នង្គ័ល​ជា​រាជ​ប្រវេណី​ម្យ៉ាង​ដែល​ព្រះ​មហាក្សត្រ<br />ខ្មែរ​ប្រារព្ធ​ធ្វើ​តាំង​ពី​បុរាណ​កាល​មក​ម្ល៉េះ។<br />មុន​ពេល​ច្រត់​ព្រះ​នង្គ័ល​៣​ថ្ងៃ​គឺ ថ្ងៃ​១រោច​២រោច​៣រោច​ខែ​ពិសាខ<br />គេ​ឃើញ​ព្រាហ្មណ៍​រាជ គ្រួ​៥នាក់​ធ្វើ​ហោម​ពិធី​បូជា​ទេវ​រូប​នៅ<br />ក្នុង​រោង​ពិធី​៥​អន្លើ​នៅ​ទី ព្រះ​ស្រែ​(​ស្រែ​ដែល​ព្រះ​មហាក្សត្រ​ទ្រង់<br />ច្រត់​ព្រះ នង្គ័ល​ជា​រៀង​រាល់​ឆ្នាំ​)។​លុះ​ដល់​ថ្ងៃ​៤រោច​ខែ​ដដែល​ក្បួន​<br />ដង្ហែ​ស្តេច​មាឃ​និង​មេហួ​ដែល​ជា​តំនាង​ព្រះ​អង្គ​ព្រម​ទាំង​មន្ត្រី​អ្នក​<br />ច្រត់​ព្រះ នង្គ័ល​ចេញ​ដំនើរ​ពី​ព្រះ​រាជ​វាំង​ទៅ កាន់​ព្រះ​ស្រែ។<br />​​ស្េតច​មាឃ​ជិះ​គ្រែ​ស្នែង​ឯ​មេ​ហួ​ជិះ​អង្រឹង​ស្នែង​ដែល​មាន​អ្នក​<br />សែង​៤​នាក់​អ្នក​បាំង​ក្លស់​ដូច​ស្តេច​មាឃ​ដែរ​ព្រម​ទាំង​មាន​មន្ត្រី​<br />ព្រះ​បរម​រាជ​វាំង​ជា​ច្រើន​នាក់​ទៀត​នៅ ហែ​ហម​តាម​ពី ក្រោយ​ផង​ដែរ។<br />​​ក្នុង​ពេល​នោះ ដែរ​គេ​ទឹម​គោ​ឧសភរាជ​៣​នឹម​ត្រៀម​ចាំ​នៅ ខាង​មុខ<br />រោង​ពិធី។​ពេល​ព្រឹក​ម៉ោង​ប្រាំ​ពីរ​កន្លះ​គេ​ចាប់​ផ្តើម​ដោះ​គោ​ឧសភរាជ<br />ចេញ ពី​នឹម​រួច​ផ្សង​ដោយ​អោយ​បរិភោគ​អាហារ​៧​មុខ​គឺ​គ្រាប់​ស្រូវ​១តុ<br />គ្រាប់​សន្តែក​១តុ​គ្រាប់​ពោត​១តុ​គ្រាប់​ល្ង​១តុ​ស្មៅ​ស្រស់​១តុ​ស្រា​១តុ<br />នឹង​ទឹក​១តុ។<br />​​បើ​គោ​ឧសភរាជ ស៊ី​ស្មៅ​ទំនាយ​ទាយ​ថា​នឹង​កើត​ជំងឺ​គោ។<br />បើ​គោ​ឧសភរាជ​ផឹក​ស្រា​នោះ​ទំនាយ​ទាយ​ថា​នឹង​កើត​មាន​មនុស្ស​<br />ពាល​ចោរ​លួច​ប្លន់​ជា​ច្រើន។​បើ​គោ​ឧសភរាជ​ស៊ី​អ្វី​ក្រៅ ពី​របស់<br />ទាំង​ពីរ​ខាង​លើ​នោះ​ទំនាយ​ទាយ​ថា​សំបូរ​ផល​ដំនាំ​យ៉ាង​ច្រើន​នៅ​<br />ក្នុង​ប្រទេស​យើង។​ក្រោយ​មក​ស្តេច​មាឃ​និង​មេហួ​ថ្វាយ​បង្គំ​ទេវ​រូប<br />នៅ ក្នុង​រោង​មណ្ឌល​ទិស​ខាង​កើត​ដោយ​មាន​ពួក​បា​គូ​ផ្លុំ​ស័ង្ខ​ឯ​ព្រាហ្មណ៍​រាជ​គ្រូ​ប្រោះ​ព្រំ​ទឹក​មន្ត​អោយ​ពរ​ជ័យ​ដល់​ស្តេច​មាឃ​និង​<br />មេហួ​ជា​កិច្ច​បញ្ចប់​ពិធី។<br /><br />​​<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-820466472084145442?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-33435380094286839982008-05-17T05:17:00.000-07:002008-05-17T06:28:46.274-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SC7dOmY4GvI/AAAAAAAAAbU/qbz1KyLy--8/s1600-h/hurt.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5201337862552296178" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SC7dOmY4GvI/AAAAAAAAAbU/qbz1KyLy--8/s320/hurt.jpg" border="0" /></a><br /><div>​​ប្អូន​បាន​មាន​គោល​បំនង​មួយ​យ៉ាង​ធំ​ក្នុង​ការ​បង្កើត​វិបសាយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ឯង​នេះ។</div><br /><div>ក្នុង​ការ​បង្កើត​វិបសាយ​ផ្ទាល់​ខ្លួន​ប្អូន​បាន​មាន​គំនិត​ដក់​ជាប់​ក្នុង​ចិត្ត​របស់​ប្អូន​ជា​យូរ​មក​ហើយ​ថា​ពេល​ដែល​ប្អូន​បាន​បង្កើត​វា​រួច​ហើយ​ប្អូន​នឹង​ដាក់​ពីអ្វីៗ​ដែល​ទាក់​ទង​នឹង​អក្សរសាស្ត្រ​ខ្មែរ​ក៏ដូច​ជា​ដាក់​រឿង​រ៉ាវ​ដែល​បាន​ធ្វើ​អោយ​បង​ប្អូន​ខ្មែរ​ទាំង​អស់​ខ្លោច​ផ្សា​បំផុត​ដោយ​មិន</div><br /><div>អាច​បំភ្លេច​បាន​ក្នុង​មួយ​ជាតិ​នេះ​ហើយ​បូក​រួម​ទាំង​ការ​ឈឺ​ចាប់​របស់​ប្អូន​ផង​ដែរ(មិនដែលឆ្លងកាត់ទេ)។​ថ្ងៃនេះ​ក្នុងនាម​ប្អូនជា​កុលធីតាខ្មែរ​ម្នាក់ដែរ​ប្អូន​សូម​សរសេរ​រៀប​រាប់</div><br /><div>ពី​អារម្មណ៍​របស់​ប្អូន​ចំពោះ​របប​ប្រល័យពូជសាសន៍​ក្នុង​កំឡុង​ឆ្នាំ​១៩៧៥</div><br /><div>ដែល​ជា​សំរែក​ឈាម​ខ្មែរ​ដ៏​សែន​ឈឺ​ចាប់ហើយ​ឥឡូវ​សំរែក​នោះ </div><br /><div>កំពុង​ស្រែក​ដង្ហោយ​ហៅ ​រក​យុត្តិធម៌​ជូន​ពួក​គាត់។</div><br /><div>​ប្អូន​បាន​សង្ខេប​រឿង​រៃ​មាស​ទួល​ស្លែង​រួច​មក​ហើយ​តែ ថ្ងៃ នេះ​ប្អូន​</div><br /><div>សូម​និយាយ​ចេញ នូរ​អារម្មណ៍​របស់​ប្អូន​ចំពោះ​របប​ប្រល័យពូជសាសន៍​</div><br /><div>នៃ​ព្រះ​រាជា​ណា​ចក្រ​កម្ពុជា​វិញ​ម្តង​ដើម្បី​រំងាប់​ការ​ឈឺ​ចាប់​ចេញ </div><br /><div>ពី​ចិត្ត​ខ្លះ។</div><br /><div>​​តាំង​ពី ប្អូន​បាន​មក​នៅ ទី​ក្រុង​ភ្នំ ពេញ​មក​ប្អូន​បាន​</div><br /><div>មាន​បំនង​យ៉ាង​ធំ​មួយ​ថា​ថ្ងៃ​ណា​មួយ​ប្អូន​នឹង​បាន​ទៅ ទស្សនា</div><br /><div>នៅ សារមន្ទីរ​គុក​ទួល​ស្លែង​ដើម្បី​អោយ​បាន​ឃើញ ផ្ទាល់​នឹង​ភ្នែក​របស់​ប្អូន</div><br /><div>នូវ​អ្វីៗ​ដែល​ទាក់​ទង​នឹង​របប​​ប្រល័យពូជសាសន៍​ជា​ពិសេស​ប្អូនចង់</div><br /><div>ឃើញ លលាដ៍​ក្បាល​របស់​លោក​អ៊ំ​លោក​ពូ ដែល​បាន​លា​ចាក​លោក</div><br /><div>ហើយ​និង​ឆ្អឹង​របស់​ពួក​គាត់​ថែម​ទៀត​ផង។</div><br /><div>​​ប្អូន​មាន​ការ​ឈឺ​ចាប់​ណាស់​នៅ ពេល​ដែល​ប្អូន​បាន​អាន​សៀវភៅ​</div><br /><div>រឺ​មើល​តាម​អ៊ិនធឺណែត​ដែល​និយាយ​ទាក់​ទង​នឹង​របប​ប្រល័យពូជសាសន៍។</div><br /><div>ពេល​ប្អូន​មើល​ហើយ​ប្អូន​មាន​អារម្មណ៍​ខ្លោច​ផ្សា​ថែម​ទាំង​អាណិត​</div><br /><div>ប្រជា​ពល​រដ្ឋ​ស្លូត​ត្រង់​ដែល​បាន​លា​ចាក​លោក​ដោយ​សារ​របប</div><br /><div>ប្រល័យពូជសាសន៍​នោះ​រហូត​ទល់​ទេ​អង្គុយ​យំ​នៅ​មុខ​គេ​ក៏​មាន​ដែរ។</div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">*(​ពេល​ខ្លះ​ប្អូន​លួច​សួរ​ខ្លួន​ឯង​ថា​បើ​ជា​ប្អូន​វិញ​តើ​<br />ប្អូន​ហ៊ាន​ពលិ​កម្ម​ដើម្បី ជាតិ​ខ្លួន​ដែរ​រឺ ទេ?)*</span></div><br /><div></div><br /><div>​​ប្អូន​ជា​មនុស្ស​ចំលែក​ជាង​គេ​ក្នុង​ចំនោម​មិត្ត​ភក្តិ​រៀន​ជាមួយ​ប្អូន។</div><br /><div>ពេលដែល​ប្អូន​ចាប់​កាន់​សៀវភៅ​ដែល​និយាយ​ពី របប​ប្រល័យពូជសាសន៍</div><br /><div>ពេល​ណា​គឺ​ប្អូន​អួល​ដើម​ក​រក​តែ និយាយ​មិន​ចេញ​ស្រប​ពេល​នោះ​</div><br /><div>ដែរ​ទឹក​ភ្នែក​របស់​ប្អូន​ក៏​ហូរ​ចុះ​មក​ពុះ ជ្រែក​ផែន​ថ្ពាល់​ទាំង​ធ្វេ</div><br /><div>របស់​ប្អូន។</div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">*​(​ប្អូន​សង្ឃឹម​ថា​ពួក​បងៗ​ប្រាកដ​ជា​ដឹង​ច្បាស់​ហើយ​</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">ថា​ហេតុអី បាន​ជា​ទឹក​ភ្នែក​ប្អូន​ស្រក់​ពេល​ចាប់​កាន់​សៀវភៅ​ដែល​</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">ទាក់​ទង​នឹង​របប​ប្រល័យពូជសាសន៍។​*</span></div><br /><div></div><br /><div>​​ជាក់​ស្តែង​ប្អូន​បាន​អាន​បន្ត​នូវ​សៀវភៅ​ដែល​ទាក់​ទង​នឹង​របប</div><br /><div>ប្រល័យពូជសាសន៍​នៅ ព្រឹក​ថ្ងៃ​សៅរ៍​ដែល​សៀវភៅ​នោះ​ មាន​ចំនង​ជើង</div><br /><div>ថា " <span style="color:#cc0000;">ស្វែង​រក​ការ​ពិត​</span>" ។​ប្អូន​អាន​សៀវភៅ​នោះ​មិន​ទាន់​ចប់​នៅ ឡើយ​</div><br /><div>ទេ​ព្រោះ សៀវភៅ​នោះ​វែង​ពេក។​ប្អូន​អាន​មិន​ទាន់​ចង់​ទេ​តែ​ប្អូន​</div><br /><div>បាន​ដឹង​នូវ​អត្ត​ន័យ​ខ្លឹម​សារ​របស់​សៀវភៅ​នោះ​</div><br /><div>ចង់​និយាយ​ពី អ្វី ។​</div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">*​ប្អូន​ចង់​ដឹង​ថា​តើ​ពួក​បងៗ​មាន​មានៈ​សិការ​ស្នេហា​ជាតិ​ហើយ​</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">ហ៊ាន​លះ​បង់​ដើម្បី​ជាតិ​​ដូច​លោក​អ៊ំ​លោក​ពូ​កាល​ជំនាន់​របប</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">ប្រល័យពូជសាសន៍​ដែរ​រឺ ទេ?​*</span></div><br /><div></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">*​តើ​បងៗ​ឈឺ​ចាប់​ទេ​ចំពោះ​របប​ប្រល័យពូជសាសន៍​?​(សូម​កុំ​ឆ្លើយ​ថា​</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">មិន​ដឹង​ទេ​ព្រោះ​មិន​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់។​បើ​បង​ឆ្លើយ​ដូច្នេះ​មែន​មាន​</span></div><br /><div><span style="color:#cc0000;">ន័យ​ថា​បងៗ​មិន​មែន​ជា​ខ្មែរ​ទេ។​*</span></div><br /><div></div><br /><div>​​ជា​ការ​ពិត​ណាស់!​តាម​ប្អូន​គិត​យុវជន​យុវតី​សម័យ​ឥឡូវ​ភាគ​ច្រើន​</div><br /><div>មិន​មាន​នរណា​ហ៊ាន​ដើម្បី​ជាតិ​ទេ(​សូម្បី​អក្សរ​សាស្ត្រ​ខ្លួន​ឯង​ក៏​សឹង​តែ​លែង​មាន​</div><br /><div>នៅ ក្នុង​ខួរ​ក្បាល​របស់​ពួក​គាត់​ហើយ)​ពោល​គឺ គិត​តែ ពី​ប្រយោជន៍​ផ្ទាល់</div><br /><div>ខ្លួន។</div><br /><div>​​ប៉ុន្តែ ប្អូន​ក៏​សូម​សរសើរ​ដល់​ពួក​បងៗ​ខ្លះៗ​​ដែល​មាន​ចិត្ត​</div><br /><div>ស្រលាញ់​អក្សរ​សាស្ត្រ​ខ្លួន។​ក្រោយ​ពី ប្អូន​បាន​ដាក់​ចំនួន​សួរ​ទៅ ពួក​</div><br /><div>បងៗ​ដែល​បាន​ចូល​មក​ដល់​ប្លក់​របស់​ប្អូន​ហើយ​ប្អូន​សូម​សំនូម​ពរ</div><br /><div>ដល់​កុលបុត្រ​កុលធីតា​កម្ពុជា​ទាំង​អស់​មិន​ថា​នៅ ក្នុង​ស្រុក​ក្តី នៅ </div><br /><div>ក្រៅ​ប្រទេស​ក្តី​សូម​កុំ​បំភ្លេច​អ្វី​ដែល​ជា​របស់​ជាតិ​សាសន៍​ខ្លួន​ហើយ​</div><br /><div>កុំ​ស្រវា​យក​តែ​របស់​គេ​ពេក​ហើយ​កុំ​បោះ​បង់​ប្រពៃ ណី​ទំនៀម​ទំលាប់</div><br /><div>ដ៏​ល្អ​ផូរ​ផង់​របស់​ខ្លួន​ចោល​​ទៅ ស្រវា​យក​របស់​គេ​មក​ដាក់​ក្នុង​ខ្លួន​</div><br /><div>វិញ។</div><br /><div>​​ប្អូន​សូម​និយាយ​ថា​ទោះ បី​ប្អូន​មិន​ធ្លាប់​ឆ្លង​កាត់​របប​ប្រល័យពូជសាសន៍</div><br /><div>នោះ​ក៏​ដោយ​ក៏​ប្អូន​ឈឺ ចាប់​បំផុត​ព្រោះ ប្អូន​ជា​ខ្មែរ​ជា​កុលធីតា​កម្ពុជា។​ប្អូន​</div><br /><div>សង្ឃឹម​ថា​អ្នក​ដែល​មាន​មានៈ​សិការ​ចំពោះ​ជាតិ​គឺ នៅ​តែ​មាន​លំនឹង​ដដែល​ទោះ​បី​ជា​មាន​ខ្យល់​ព្យុះ​ភ្លៀង​បោក​បក់​ខ្លាំង​យ៉ាង​ណា​ក៏​ដោយ។</div><br /><div>​</div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-3343538009428683998?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-51998918600080413822008-05-06T08:33:00.000-07:002008-05-06T08:39:55.001-07:00<span style="color:#009900;">The title of this song is រៃមាសទួលស្លែង។<br /></span><br />*​រៃមាសទួលស្លែងសូមថ្លែងរឿងពីត​រឿងស្នេហ៍ថ្លៃថ្លើមជីវិត​ប្រឌិតជាជ្រោះទឹកភ្នែក​កាលយើងរៀបការសាលាទួលស្លែងល្អឯក​ឥឡូវប្រែឡជាបាក់បែក​ខណ្ឌ័ចែកជាគុកអ្នកទោស។<br /><br />*​អូនជារៃមាសនិរាស្តទ្រូងបង​នៅឆ្នាំ៧៥កន្លង​បេះដូងយំស្តាយស្រណោះ​ធ្លាប់ច្រៀងបំពេរ​មាសមេក្រោមដើមក្រកោះ​អនុសាររលាយអស់​បងនិងអូន​ប្រុសឃ្លាតទៅស្រុកគេ។<br /><br />*ទោះព្រាត់កល្យាណ​វិញ្ញាណអូននៅរង់ចាំ​បង្គងទូលស្លែងគុកកម្ម​ចាំបងផ្សងបណ្តាំស្នេហ៍​ក្រឈាមក្រៀមចិត្ត​ឧក្រិដ្ឋជីវិតឥតល្ហែ​សែនស្តាយទួលស្លែងម្ចាស់ស្នេហ៍​នៅសល់តែទឹកភ្នែកឈាម។<br /><br />*ពេលព្រាត់ជាមនុស្សជួបគ្នាជាខ្មោច​ស្នេហ៍កម្មចាំខែរនោច​ដូចទោចព្រាត់ព្រៃរនាម​រៃមាសផ្លាស់បទ​ប្រវត្តិស្នេហាចុកឈាម​ជាមេរៀននៃសង្រ្គាម​​នៅតែស្នាមវិប្បដិសារី។<br /><br /><span style="color:#ff6600;"> The more song that is title ​បណ្តាំរៃមាស</span><br /><br />*​បណ្តាំរៃមាសដាស់ប្រលឹងខ្មែរ​ទាំងក្រុងនិងស្រែ​ត្រូវតែចងចាំ​<br />ត្រូវរួមសាមគ្គី​កុំបីប្រេះស្រាំ​ទើបខ្មែររឹងមាំ​ថ្កុំថ្កើងទៅបាន។<br /><br />*​បើខ្មែរបាក់បែក​ព្រោះអំនាចទ្រព្យ​មុខជាត្រឡ្រប់រងទុក្ខមិនខាន​ដូចកាលប៉ុលពតរបបសាមាន្យ​ខ្មែរជិត២លាន​<br /><br />ស្លាប់សែនខ្លោចផ្សា។<br /><br />*​ប៉ុលពតត្រូវស្តេច​យមរាជកាត់ទោស​សារភាពកំហុស​ចំពោះខេមរា​នៅសល់ឃាតករ​មិនទាន់មរណា​ត្រូវតុលាការ​ ត្រៀមហៅកាត់ក្តី។<br /><br />*​បើខ្មែរកាត់ទោស​កំហុសពួកក្បត់​ត្រូវធ្វើហ្មត់ចត់​តាមបែបច្បាប់ថ្មី​ដែលអន្តរជាតិរួម​ហត្តលេខីធ្វើជាសាក្សី​នៃប្រវត្តិខ្មែរ។<br /><br />*​កុំធ្វើផ្សែផ្សំបន្លំបន្តិច​អោយតែរួចកិច្ចថាបានធ្វើដែរ​ត្រូវតែរកមេរៀន​សំរាប់អោយខ្មែរជៀសវាង​កែរប្រែរេទៅថ្ងៃក្រោយ។<br /><br />*​បើគ្រាន់តែកាត់​ទោសរឿងបុគ្គល​មុខជានៅសល់​ចំនុចទន់ខ្សោយ​ជាបទពីសោធន៍​អោយខ្មែរជំនាន់ក្រោយ​​<br /><br />កុំបីបណ្តោយ​ធ្លោយដូចមុនទៀត។<br /><br />*​អ្នកណាក៏ដោយ​ដែលជាប់ពាក់ព័ន្ធ​ធ្វើទុកអាសន្ន​កើតវាលពិឃាត​ប្រមូលអោយអស់​កុំអោយសល់ទៀត​<br /><br />ក្រុមពួកត្រីងៀត​ជាស្នៀតអប្រិយ៍។<br /><br />*​ដើម្បីអោយព្រលឹង​អ្នកដែលស្លាប់​បានសុខស្ងៀមស្ងាត់​ទៅចាប់ជាតិថ្មី​បើតុលាការ​ជាល្ខោនអាយ៉ៃ​មុខជាគ្មានន័យ​សំរាប់ខ្មែរឡើយ។<br /><br />Writing by: A Famus Poet. His name is Bun Cheun Kong at Thialand.<br />Prepared by Mrs. Souphea Suon at Phnom Penh.<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-5199891860008041382?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-47543807742865044332008-05-06T08:04:00.000-07:002008-05-06T08:29:59.746-07:00សង្ខេបរឿងរៃមាសទូលស្លែងឡើងវិញក្រោយពីខ្ញុំបានអានរឿងនេះចប់ក្នុងរយៈពេលជា៣ម៉ោង។<br />​​កាលនោះមានស្រីមា្នក់មាន​សំលេងពិរោះដាច់គេនៅក្នុងសាលា​របស់​នាង​ហើយនាងមានរូបសម្បត្តិសា្អតដាច់គេ​នៅក្នុងថ្នាក់។<br />នាងរៀននៅសាលា​ទួលស្លែង​ដោយហេតុតែនាងច្រៀងពិរោះហើយ​នាងបានរៀបការ​ជាមួយ​មនុស្សប្រុសម្នាក់ដែលឪពុករបស់គាត់​មានបច្ចេកទេសខាងថតStudioដូច្នោះគាត់បានជ្រមជ្រែងអោយកូនប្រុសរបស់គាត់​ធ្វើជាអ្នកថតសំលេង។​<br />ក្រោយពីរៀបការរួចនាងពេជ្រចិន្តាត្រូវបានស្វាមីរបស់នាង​រកអ្នកនិពន្ធម្នាក់អោយនិពន្ធបទរៃមាសទួលស្លែង​អោយនាងច្រៀង។​<br />តាំងពីពេលនាងបានច្រៀងបទរៃមាសទូលស្លែងនោះហើយ​នាង​បានល្បីឈ្មោះថែមទៀត។​តាំងពីពេលដែលនាងច្រៀងបទរៃមាសទួលស្លែងនោះចប់​គេ​ព្រមទាំងប្តីរបស់នាងបានដាក់រហ័សនាមអោយនាងថា​" រៃមាសទួលស្លែង "។​ជាអកុសលដល់ឆ្នាំ១៩៧៥មានការវាយលុកនៃពួកប៉ុលពត​ដែលធ្វើអោយប្រជាជានគ្រប់គ្នាមានការភ័យខ្លាចគ្រប់ពេលវេលា។​ក្នុងនោះមានមនុស្សជាច្រើនបានរត់គេចខ្លួន។​ក្នុងពេលប្រជាជនស្ថិតនៅក្នុងភាពភ័យខ្លាចស្រាប់មានលេចលឺដំនឹងជ្រើសរើសអ្នក<br />ដែលមានបច្ចេកទេសខាងStudio​និង​អ្នកដែលមានសំលេងពិរោះដើម្បីត្រឡប់ចូលក្រុងភ្នំពេញវិញ។នៅទីបំផុតនាងពេជ្រចិន្តា<br />បានបែកពីប្តីរបស់នាងតាំងពីពេលដែលនាងបានចុះឈ្មោះចូលក្នុងអង្គការនោះមក។​<br />នៅក្នុងរំដោះ៧​មករា​១៩៧៥​ប្តីរបស់នាងរៃមាសទួលស្លែងបានទៅរស់នៅសហរដ្ឋអាមេរិចជាមួយកូនប្រុសម្នាក់ដែលមានអាយុ៣ឆ្នាំហើយគាត់បានស្វះស្វែងរក​នាងរៃមាសទូលស្លែងរហូតតែពុំដែលលឹដំនឹងនាងសោះ។<br />ថ្ងៃមួយគាត់បានវិលមកប្រទេសកម្ពុជាវិញដើម្បីចូលរួមពិធីរៀបមង្គលការរបស់មិត្តខ្លួនហើយក៏<br />ឆ្លៀតឳកាសស្វែងរកអ្នកដែលមានសំលេងទឹកដមដូចនាងរៃមាសទូលស្លែង<br />ដើម្បីថតយកសំលេងត្រឡប់ទៅសហរដ្ឋអាមេរិចវិញ។​ក្រោយពីបានចូលរួមមង្គលការរបស់មិត្តខ្លួនហើយ​ក៏ស្រាប់តែមានបុរសម្នាក់ដែលត្រូវជាប្អូនមិត្តរបស់ខ្លួនប្រាប់ថាមាននារីមា្នក់សំលេងពិរោះ<br />មិនចាញ់អ្នកចំរៀងដែលបានច្រៀងពីមុននោះទេ។<br />សំណាងបានអោយប្អូនប្រុសរបស់មិត្តខ្លួនជូនខ្លួនទៅដើម្បីទំនាក់ទំនងថតយកសំលេងយកទៅUSA។<br />យប់នេះនៅម៉ោងប្រហែល១០​បុរសដែលត្រូវជាប្អុនមិត្តខ្លួនបានជូនខ្លួនទៅប៉ុន្តែគ្រាន់តែបានឃើញអ្នកចំរៀងនោះភ្លាមស្រាប់តែសំណាង<br />មានអារម្មណ៍ថាហាក់ដូចជាបានឃើញប្រពន្ធរបស់ខ្លួនអញ្ជឹង<br />ភ្លាមនោះសំលេងស្នូរទះដៃក៏ចាប់ផ្តើមបន្លឺឡើងយ៉ាងខ្ខាំងធ្វើអោយសំណាងភ្ញាក់<br />ឡើងដូចគេកន្រ្ទាក់ភា្លមនោះអ្នកចំរៀងស្រីនោះក៏បានត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។<br />សំណាងនិង​ប្អូនប្រុសមិត្តរបស់ខ្លួនក៏បានចូលជួបថៅកែហាងដើម្បីសាកសួរអំពីការទំនាក់ទំនងរបស់<br />អ្នកចំរៀងរបស់ថៅកែហាងនោះ។​ក្រោយពីបាននិយាយត្រូវរ៉ូវគ្នាហើយថៅកែហាងក៏បានទូរសព្ទ័ទៅអ្នកចំរៀងរបស់គាត់អំពីរឿងនេះ។<br />ពេលនោះនាងបាននិយាយប្រាប់ថៅកែហាងនោះថាអោយអ្នកទាំងពីរមកជួប<br />នាងនៅម្តុំផ្លូវចូលគុកទូលស្លែងនៅម៉ោង១២អធ្រាត្យនាងនៅរង់ចាំ។<br />ក្រោយពីបានស្តាប់ប្រសាសន៍របស់ថៅកែហាងចប់សព្វគ្រប់លោកសំណាងក៏បានចាកចេញ<br />ទៅជាមួយនឹងប្អូនប្រុស​និង​អ្នករត់ម៉ូតូមា្នក់ដែលតែងតែឌុបនាងទៅវិញទៅមក។​នៅពេលដែលទៅទីនោះហើយពួកគេបានបញ្ឈប់ឡាន​រួចនាំគ្នាចុះពីឡានហើយរកមើលរហូតដល់ផ្លូវទល​ដែលនៅជិតគុកទួលស្លែងនោះលឺតែសូរសំលេងយ៉ាងខ្លាំងដែលគួរអោយភ័យខ្លាច។<br />ពួកគេរកមើលមិនឃើញនារីនោះសោះហើយពូកគេបានសំរេចចិត្តឡើងឡានតែនៅពេលឡានរៀប<br />នឹងបញ្ជេះស្រាប់តអ្នករត់ម៉ូតូឌុបបានឃើញ<br />នារីស្លៀកសម្នាក់ឈរនៅក្បែររបងគុកទូលស្លែង។​រួចនិយាយខ្ញុំបានឃើញស្រីស្លៀកសម្នាក់ឈរកៀនរបង​ពេលនោះសំនាងបានមើលដែរប៉ុន្តែឃើញតែ​ស្លឹកចេកដែលធ្លាក់សំយ៉ុងចុះមកក្រោយ​កៀករបងគុកទូលស្លែងតែប៉ុណ្ណោះបន្នាប់មកពួកគេក៏បានបញ្ជេះឡានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។<br />លុះស្អែកឡើងពួកគេបានណាត់សូមជួបនាងម្តងទៀតដោយបានជួបគ្នានៅភោជនីយដ្ឋានមាត់ទន្លេ​ក្រោយពេលដែលនាងបានបញ្ឈប់ការច្រៀងរបស់នាង​រួចនាងបានជិះឡានទៅជាមួយថៅកែហាង​តាមក្រោយ។​នៅពេលដែលទៅដល់កន្លែងដែលណាត់ជួបហើយនាង​បានសំនេះសំនាលពីរឿងប្រពន្ធរបស់សំនាងបន្តិចរួចក៏នាំគ្នាហៅម្ហូបមក។​ស្របពេលនោះដែលថៅកែកបានហៅ​ស្រីបំរើមា្នក់ដើម្បីហៅអោយយកកែវមក។​ពេលដែលនាងមកដល់តុស្រាប់នាងនិយាយថា​ហេតុអ្វីលោកត្រូវការកែវបួនបើគ្នានលោកមានតែបីនាក់ហ្នឹង។​ពេលនោះនាងពេជ្រចិន្តាបានងើបមុខឡើងពីតុ។​ក្រោយពេលស្រីបំរើបានឃើញនាងក៏ភ័យខ្លាចរត់ចេញពីតុនាងពេជ្រចិន្តាយ៉ាងរហ័សដោយមិន<br />បានមើលក៏បានប៉ះនឹងតុមួយទៀតដែលនៅក្បែរនោះ។​អ្នកអង្គុយនៅតុនោះគឺជាព្រលឹងខ្មោចដែលតាមចាប់យកប្រលឹងខ្មោចណាដែលចេញមកក្រៅ។<br />ក្រោយពេលដែលខ្មោចនាងពេជ្រចិន្តាបានឃើញប្រលឹងនោះភ្លាមនាងបានបើកឡាន<br />ចេញក្រៅដោយប្រាប់គេថានាងឈឺក្បាលសុំដើរលេងបន្តិច។<br />បន្ទាប់ពីនាងបើកឡានចេញទៅស្រាបប្រលឹងខ្មោចនោះបានផុសចេញពីមុខនាងរួចនិយាយទៅ<br />កាន់នាង​និង​យកប្រលឹងនាងទៅចាប់ជាតិជាថ្មីតែដោយការអង្វរករគួរអោយខ្លោចចិត្តរបស់នាងពេជ្រចិន្តាពេកព្រលឹងខ្លោចនោះក៏ព្រមទុករយៈអោយបីថ្ងៃទៀតដើម្បីសំរេចបំណងរបស់នាងនិងបណ្តាំរបស់ប្រជាជន​ដែលបានស្លាប់ហើយនោះ។<br /><br />ស្របពេលដែលនាងកំពុងនិយាយជាមួយនឹងប្រលឹងខ្មោចនោះស្រាប់តែមានប៉ូលីលបីនាក់នឹង<br />មនុស្សរាប់រយនាក់ដែលធ្វើដំនើរនៅលើថ្នល់បាននាំគ្នាឈប់មើលឡានរបស់នាងដែលកំពុងបើក<br />នោះព្រោះឡានរបស់<br />នាងគ្មានមនុស្សបើកទេប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរអោយភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺពេលដែលប៉ូលីសដើរទៅឡាននាង<br />ស្រាប់តែឃើញគ្រោងឆ្អឹងកំពុងកាច់ចង្កូតឡាន។<br />ព្រឹត្តិការណ៍នេះបានភ្ញាក់ផ្អើលពេញទីក្រុងភ្នំពេញ។<br />នាងបានបើកឡានត្រឡប់ទៅវិញ​ដោយបន្តការសន្ទនាគ្នាទៀត។<br />ស្រាប់មានបុរសម្នាក់ដែលជាមិត្តរបស់ថៅកែមកដល់ព្រមគ្នាហើយនិយាយគ្នាបានឃើញឡាន<br />មួយដូចឡានរបស់ឯងអញ្ជឹងប៉ុន្តែទៅមុខដោយ<br />គ្មានមនុស្ស​បើក។​<br />ពេលនោះនាងពេជ្រចិន្តាបានសំលឹងមុខបុរសដែលជាមិត្តថៅកែរបស់នាង​ដោយក្រសែភ្នែកយ៉ាងមុតស្រួល។​<br /><br />ពួកគេបាននិយាយគ្នាបន្តទៀតចំពោះរឿងដែលសំនាងចងបានសំលេងនាងយកទៅUSA។​ក្រោយពេលបាននិយាយគ្នាសព្វគ្រប់ហើយពួកគេបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួន។​<br />ក្នុងយប់ហ្នឹងក្រោយពីសំនាងទៅដល់ផ្ទះហើយស្រាប់តែថៅកែ​call​ប្រាប់សំនាងថានាងជាខ្មោច​តឺសំនាងមិនទាន់ជឿរថៅកែនោះទេខា្លចក្រែថៅកែនោះប្រើល្បិចមិនចង់អោយខ្លួនថតសំលងនាងរៃមាស​យកទៅUSA។​ពេលដែលសំនាងដាក់ទូរសព្ទ័ចុះស្រាប់តែនាងរៃមាសបានទូរសព្ទ័មកសំនាងហើយនិយាយអោយ<br />សំនាងមកជួបនាង​នៅម្តុំគុកទួលស្លែងនូវយប់នេះ។សំនាងបានយល់ព្រមទាំងចិត្តអល់អែកតែដោយហេតុតែខ្លួនចង់<br />ដឹងក៏ប្រថុយទៅជួបនាងតាមកិសន្យា។<br />ពេលសំនាងទៅដល់ស្រាប់លេចរួបរៃមាសទួលស្លែងស្លៀកស។​<br />ទើបគេដឹងថានាងពិតជាប្រពន្ធរបស់ខ្លួនដែលបានស្លាប់ទៅកាលពី២៥ឆ្នាំកន្លងផុត។<br />ក្រោយដែលបាននិយាយរួចហើយសំនាងក៏បានត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។<br />​លុះស្អែកឡើងសំនាងបានជុលStudioមក​ស្របពេលនោះនាងក៏មកដល់ដែល។​ដោយសារតែមានអ្នកកាសែតមកថតច្រើនពេកនាងបានត្រឡប់ទៅជាមួយកូនកាសែតរបស់សំនាង<br />ហើយសន្យានឹងយកមកវិញអោយទាន់ពេលដែលបងសំនាង<br />ត្រឡប់ទៅវីញ។<br />ដល់ពេលវេលាដែលសំនាងត្រូវចាកចេញពីសុ្រកកំនើតទៅUSA​វិញ​រៀបនឹងឡើងជណ្តើរស្រាប់តែឃើញនាងមកដល់ដែល។​នាងបានហុចកាសែតដែលនាងបានថត​អោយទៅប្តីរបស់នាងហើយនិយាយសំលេងរបស់អូនក្លាយជាអមតះបានលុះត្រាតែយកកាសែត<br />ដែលអូនបានថតសំលេងនេះយកទៅអន្ទង់វែងព្រំដែនកម្ពុជានិងថៃហើយដាក់លើ<br /><br />កន្លែងដែលគេដុត(ប៉ុលពត)នោះសំលេងអូន​នឹងនៅជាអមតៈ។ពេលនិយាយគ្នាចប់ហើយសំនាងក៏បានឡើងយន្តហោះចាកចេញពីស្រុកខ្មែរកប់<br />ក្នុងអាកាសបន្ទាប់ពីបានចាកចេញពីប្រទេសកម្ពុជាសំនាងបានស្តាប់កាសែតដែលថតសំលេងរបស់នាងរៃមាសទួលដស្លែង។<br />គាត់បានទៅជួបនឹងលោកគង់​ប៉ុនឈឿន​ដែលនៅឯក្រុងបាងកក​រួចបាននាំគ្នាទៅកន្លែងដែលគេដុតពប៉ុលពត។​<br />ចាប់ពីពេលនោះមក​សំលេងរបស់នាងរៃមាសទួលស្លែង​(ពេជ្រចិន្តា)​បានស្ថិតនៅជាអមតៈតរៀងទៅ៕<br /><br />រឿងនេះនិពន្ធដោយ​លោក​គង់​ប៊ុនឈឿន​នៅបាងកក។​តែសង្ខេបដោយ​សួន​សោភា​រៀនថ្នាក់ទី៩(០1)ុ​ដែលបានអានចប់ក្នុងរយៈពេល៣​ម៉ោង។​បើមានខុសត្រង់ណា​សូមត្រាប្រណី​ទោះតិចច្រើនក្តី​សូមលោកខន្តី​អភ័យទោសផង។<br />.<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-4754380774286504433?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-81540080158960078442008-05-02T07:48:00.000-07:002008-05-02T08:25:10.598-07:00<span style="color:#000099;">​​​កាល ខ្ញុំមិន​ទាន់​បាន​មក​រៀន​នៅ​ភ្នំពេញ​ខ្្ញុំបាន​គិត​ថាភ្នំពេញ​ពិត​ជា​</span><br /><span style="color:#000099;">អស្ចារ្យ​រឺ?​ទើប​មាន​មនុស្ស​ជា​ច្រើន​ប្រាថ្នា​ចង់​មក​ម្ល៉េះ?</span><br /><span style="color:#000099;">ហើយ​ពេល​ពូ ក​គេ​បាន​មក​ដល់​ភ្នំពេញ​ហើយ​ពូ ក​គេ​</span><br /><span style="color:#000099;">តែង​តែ​ផ្លាស់​ប្តូរ​គំនិត​របស់​ពូក គេ​ហើយ​ម៉្យាង​ទៀត​ពួក​គេ</span><br /><span style="color:#000099;">បាន​ផ្លាស់​ប្តូរទាំង​ចរិត​របស់​ពួក​គេ​ដែល​ធ្លាប់​តែ​សុភាព​រម្យទម​</span><br /><span style="color:#000099;">មក​ជា​ប្រហើន​កោងកាច​ទៅ វិញ( មិន​ថា​ស្រី រឺ​ប្រុស)។</span><br /><span style="color:#000099;">​​​ដោយបាន​ឃើញ​ដូច្នេះ​ខ្ញុំ​មាន​អារម្មណ៍​ថា​ភ្នំពេញ​ពិត​ជា​</span><br /><span style="color:#000099;">កន្លែង​ដ៏​អស្ចារ្យ​មែន​ដែល​អាច​ធ្វើ​អោយ​មនុស្ស​ផ្លាស់​ប្តូរ​</span><br /><span style="color:#000099;">បាន​យ៉ាង​ងាយៗ​យ៉ាងនេះ។</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">​​​ត្រង់​នេះ​ហើយ​ដែល​ធ្វើ​អោយ​ខ្ញុំ​មាន​ការ​ងើយ​ឆ្លល់</span><br /><span style="color:#000099;">ចំ​ពោះ​បញ្ហា​ទាំងអស់​នេះ។</span><br /><span style="color:#000099;">តែ​ឥឡូវ​បញ្ហា​ទាំង​អស់​ដែល​ខ្ញុំបាន​ឆ្ងល់នោះ ក៏បាន​បង្ហាញ​ឡើង</span><br /><span style="color:#000099;">នៅ​មុខ​នឹង​ភ្នែក​របស់​ខ្ញុំ​ផ្ទាល់​តែ ម្តង​ស្រប​ពេល​ដែល​ខ្ញុំ​</span><br /><span style="color:#000099;">បាន​មក​រៀន​នៅ​ភ្នំ​ពេញ។</span><br /><span style="color:#000099;">​​​តាមការ​ពិត​ទៅ​បញ្ហា​ដែល​បាន​ធ្្វើ​អោយ​អ្នក​ជនបទ</span><br /><span style="color:#000099;">ណា​ដែល​បាន​ចូល​ក្រុង​ហើយ​តែង​តែ​ផ្លាស់​ប្តូរ​នោះ​មក​ពី</span><br /><span style="color:#000099;">អ្នក​ទាំង​នោះ​ខ្លូន​ឯង​ទៅ វិញ​ទេ​ដែល​ចង់​ជ្រួល​ជ្រើម​តាម​គេ</span><br /><span style="color:#000099;">ដោយ​មិន​គិត​ចំពោះ ខ្លូន​ឯង។</span><br /><span style="color:#000099;">​​​បញ្ហា​ទាំង​អស់​នោះ​យើង​ក៏​អាច​ដោះ​ស្រាយ​បាន​ដែរ​តើ​។</span><br /><span style="color:#000099;">បញ្ហាដែល​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​ចរិតរបស់​អ្នក​ជនបទ​នោះ​គឺ​មក​ពី ពួក​គេ​មិន​ចេះ</span><br /><span style="color:#000099;">គឹត​ពិចារនា​អោយ​បាន​ល្អិត​ល្អន់​ទើប​ពួ​ក​គេ​ក្លាយ​ខ្លូន​ទៅ ជា​យ៉ាង</span><br /><span style="color:#000099;">នេះ។</span><br /><span style="color:#000099;">បន្តែ​ខ្្ញុំមិន​សំដៅ​ទៅ លើ​មនុស្ស​ដែល​មិន​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ​នោះ​ទេ​តែ​ខ្ញុំ</span><br /><span style="color:#000099;">សូ​មសរសើរ​ដោយ​ស្មោះ ទៅ វិញ ទេ​តើ​ដោយ​ពូ​កអ្នក​ខ្លះ​មិន​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ</span><br /><span style="color:#000099;">អត្តចរិត​របស់គេ​។</span><br /><span style="color:#000099;"></span><br /><span style="color:#000099;">​​នេះ​គ្រាន់​តែ​ជា​គំនិត​របស់​ខ្ញុំ​ទេ។</span><br /><span style="color:#000099;">អ្នក​ដែល​បាន​មក​ដល់​ភ្នំពេញ​ហើយ​បាន​ផ្លាស់​ប្តូរ</span><br /><span style="color:#000099;">មាន​ន័យ​ថា​ពួក​គេ​មិន​ចេះ​គិត!</span><br /><span style="color:#000099;">ចំនែក​ខ្ញុំ​គឺ​មិន​គិត​ដូច​ពួក​ទាំង​នោះ​ទេ​បើ​មក​រៀន​គឺ ជាក់​រៀន</span><br /><span style="color:#000099;">បើ​ដើរ​លេង​ជាក់​ដើរ​លេង</span><br /><span style="color:#000099;">។</span><br /><br /><br /><br />​<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-8154008015896007844?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-91853503797894515472008-05-02T07:41:00.000-07:002008-05-02T07:44:15.682-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R_jGpab7hqI/AAAAAAAAATE/IioYTB1rOmE/s1600-h/2.jpg"></a><br /><a href="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R_jF7qb7hpI/AAAAAAAAAS8/4JX1nv3wZZg/s1600-h/images.jpg"></a><br />* ភ្លៀងធ្លាក់តក់ៗ​​ទ្រូងខ្ញុំដង្ហក់​​ចិត្តសែនខ្លោចផ្សា<br /><br />​នឹកដល់អ្នកម្តាយ​ដែលនៅឆ្ងាយរ៉ា​មិនដឹងជីវ៉ា<br /><br />​​​​​​​ ​សុខទុក្ខយ៉ាងណា។<br /><br />*​ភ្លៀងធ្លាក់តក់ៗ​​ទ្រូងខ្ញុំដង្ហក់​​នឹកសែនកំព្រា<br /><br />​ព្រាប់អ្នកមានគុណ​ដួងចិត្តគ្រាំគ្រា​រស់សែនវេទនា<br /><br />​​​​​​​​​​កន្តោចកន្តែង។<br /><br />*​គិតចប់ពេលណា​​ទឹងភ្នែករៀមរ៉ា​​ស្រក់ចុះមកឯង<br /><br />​វាទារចង់អោយ​​​ម៉ែនៅប្រលែង​​អោយអស់ចំបែង<br /><br />​​​​​​​​​​​នៅក្នុងជីវិត។<br /><br />*​ជាតិនេះកូនឃ្លាត​រាប់រយជាតិទៀត​កូនសូមរស់ជិត<br /><br />​រូបលោកទាំងពីរ​​កៀកកើយនែបនិត្យ​អោយបានដូចចិត្ត<br /><br />​​​​​​​​​​ដែលប៉ងប្រាថ្នា។<br /><br />*​ជាតិនេះទុកថា​​កូនគ្មានវាសនា​​​សងគុណជីវ៉ា​<br /><br />​ដែលបានបង្កើត​​រូបកូននេះណា​​​ខំថែរក្សា<br /><br />​​​​​​​​​ យ៉ាងល្អប្រពៃ។<br /><br />*ទឹកចិត្តម្តាយថ្លៃ​​​សែនមានតំលៃ​​​ថ្លៃលើសអ្វីៗ<br /><br />​នៅលើផែនដី​​​គ្មានអ្វីប្រពៃ​​​​​ដូចចិត្តប្រណី<br /><br />​​​​​​​​​​របស់ម្តាយថ្លៃ។<br />***កំណាព្យនេះកូនសូមគោរពផ្ញើជូនចំពោះលោកឪពុកអ្នកម្តាយជាទីគោរពដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់នៃកូន។<br />ហើយក៏គោរពផ្ញើជូនចំពោះរាល់ម្តាយទាំងអស់ដែលមានកូនចាកចេញឆ្ងាយដូចជាខ្ញុំដែរ​ជា<br />ទីគោរពនៃខ្ញុំ។កូនសូមអរគុណហើយក៏សូមខមាលទោសរាល់អ្វីៗដែលពួកកូនបានធ្វើខុសទៅលើម្តាយ<br />គ្រប់រូបដោយពួកកូនបានប្រើពាក្យមិនគម្បីចំពោះលោកទាំងអស់គ្នា។<br />**កំណាព្យនេះបានផុសចេញពីក្រអៅដួងចិត្តរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់ហើយបើមានខុសរឺ<br />បានប្រើពាក្យមិនគប្បីសូមមេត្តាប្រោសប្រណីដល់រូបនាងខ្ញុំផង។<br />Sunday/០៦​ខែ​មេសា​ឆ្នាំ២០០៨***<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-9185350379789451547?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-9558727505587733552008-04-26T07:57:00.000-07:002008-04-26T08:09:04.754-07:00សូមទោសអ្នកដែលបានអញ្ជើញចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំហើយនោះ<br />ចំពោះកំនាព្យទាំងពីរនេះ។<br />កំនាព្យទីមួយគឺជារបស់បងពង្សហើយកំនាព្យទីពីរគឺរបស់ខ្ញុំ(ម្ចាស់ប្លក់)។<br />ហើយវាមិនមែនជាការឆ្លើយឆ្លងគ្នាទេ។<br />គឺខ្ញុំបានអានរបស់បងពង្សហើយខ្្ញុំក៏នឹកឃើញដល់<br />កំណាព្យរបស់ខ្ញុំតែម្តង។សូមបញ្ជាក់ថាពេលខ្ញុំបានតែង<br />វាឡើងដោយឆ្លងកាត់ជោគជ័យនោះគឺភាមិនបានដឹងថា<br />បងពង្សមានកំពាព្យនេះសោះ។<br />ការពិតកំនាព្យនេះវាមានចំនងជើងថា៖*​ស្គាល់ហើយរស់ស្នេហ៍​*<br />ដែលមានដាក់នៅក្នុងប្លក់នេះដែរតែក្រោយមកភាបានដូរចំនងជើងថា៖<br />*​នេះរឺចិត្តប្រុសថាស្មោះ​*​វិញដើម្បីអោយត្រូវនឹងសាច់កំនាព្យរបស់<br />បងពង្ស។<br />បងពង្ស៖​អោយភាសូមទោសចំពោះការ<br />យកប្លក់របស់បងមកឆ្លើយឆ្លងនឹងប្លក់របស់ភា។<br />ភាសង្ឃឹមថាបងពង្សនឹងអភ័យទោសអោយភាជាមិនខានទេ។<br /><br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://khmer-poem.blogspot.com/2008/04/blog-post_7202.html" target="_blank">បងសូមលាអូនទៅសិក្សា</a> making by: Brohter Sothipong<br />បងសូមលាអូនទៅសិក្សា​​តាមពាក្យសន្យាប៉ាម៉ាក់បង<br /><br />សូមអូនថែរក្សាខ្លួនផង​​​ព្រោះអីរូបបងឆ្ងាយពិសី​។<br /><br />មាសស្ងួនកុំបារម្ភទុក្ខព្រួយ​ចិត្តបងមានមួយនោះគឺស្រី<br /><br />អូនជាខ្មែរមារយាទថ្លាថ្លៃ​​បងសូមបេតីតែស្រីខ្មែរ​។<br /><br />សូមអូនអាសូរដល់ចិត្តបង​កុំងាកបែរខ្នងរាប្រួលប្រែ<br /><br />សេចក្តីស្មោះត្រង់នៃស្រីខ្មែរ​អូនគប្បីថែខ្ជាប់ក្នុងប្រាណ​។<br /><br />បងសូមសន្យានិងអូនថា​​ពីរឆ្នាំទៀតណាកែវកល្យាណ<br /><br />នោះយើងទាំងពីរគង់តែបាន​សេចក្តីសុខសាន្តនៃស្នេហ៍យើង​។<br /><br />ដោយៈ ឈន់ សុទ្ធិពង្ស<br /><br /><span style="color:#ff0000;"><strong>នេះរឺចិត្តប្រុសថាស្មោះ</strong></span> making by: Souphga<br /><br />ពេលថ្ងៃសែនក្តៅពេញឪរ៉ា​​​​នឹកដល់សង្សារនៅស្រុកគេ<br /><br />មិនដឹងចិត្តបងនឹកអូនទេ​​​​​រឺបងងាករេចោលអូនហើយ។<br /><br />បងចាំបានទេមុនបងទៅ​​​​​អូនកុំមន្ទិលណាត្រាណត្រើយ<br /><br />រៀនចប់កាលណាវិលវិញហើយ​រស់នៅកៀកកើយនឹងជីវ៉ា។<br /><br />ឥឡូវត្រាណត្រើយបែរមានថ្មី​​​បញ្ឈឺរូបស្រីសែនពើបផ្សា<br /><br />ព្រោះចិត្តក្បត់របស់ប្រុសជីវ៉ា​​​អោយអូនខ្លោចផ្សាព្រោះប្រុសផិត។<br /><br />បើសិនជាបងប្រាប់ពីដំបូង​​​​ម៉្លេះសមរូបអូនមិនផ្ញើចិត្ត<br /><br />ព្រោះស្នេហ៍វរមិត្រគ្មានភាពពិត​ស្នេហ៍ស្នងប្រឌិតបោកប្រាស់ស្រី។<br /><br />នេះរឺចិត្តប្រុសក្នុងលោកីយ​​​ប្រែប្រួលសំដីសន្យានឹងស្រី<br /><br />រឺចិត្តប្រុសគ្មានទេភក្តី​​​​​​គ្រាន់តែស្រដីអោយតែបាន។<br /><br />ខ្ញុំសូមសច្ចារៀងហើយប្រុស​​ដែលចិត្តមិនស្មោះបោកប្រាស់ប្រាណ<br /><br />សូមអស់អ្នកអានគ្រប់សន្តាន​សូមកុំជាន់ដានស្នេហ៍ដូចខ្ញុំ។<br /><br />Writer By: Souphea_Suon.<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-955872750558773355?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-49992019413750329662008-04-24T07:12:00.001-07:002008-04-24T07:14:31.453-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCVutaGkqI/AAAAAAAAAZc/Vo1NHfgTVcA/s1600-h/4578.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192815000053781154" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCVutaGkqI/AAAAAAAAAZc/Vo1NHfgTVcA/s320/4578.jpg" border="0" /></a><br /><div>ទាំងអស់នេះគឺជារូបដែលជាទន្លេសាបរបស់</div><br /><div>ប្រទេសកម្ពុជា។</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-4999201941375032966?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-9951186805015065522008-04-24T07:09:00.000-07:002008-04-24T07:10:52.897-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCU29aGkoI/AAAAAAAAAZM/yIA67arR9tg/s1600-h/1234599.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192814042276074114" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCU29aGkoI/AAAAAAAAAZM/yIA67arR9tg/s320/1234599.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-995118680501506552?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-44213893583741896132008-04-24T07:07:00.000-07:002008-04-24T07:08:16.211-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCURdaGknI/AAAAAAAAAZE/3HBPDYESWwA/s1600-h/5469.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192813398030979698" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCURdaGknI/AAAAAAAAAZE/3HBPDYESWwA/s320/5469.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-4421389358374189613?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-64817363229648155322008-04-24T07:06:00.000-07:002008-04-24T07:07:22.127-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCUEtaGkmI/AAAAAAAAAY8/8rvrw4odO-Q/s1600-h/2135.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192813178987647586" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCUEtaGkmI/AAAAAAAAAY8/8rvrw4odO-Q/s320/2135.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-6481736322964815532?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-17397211040141308862008-04-24T07:05:00.001-07:002008-04-24T07:06:11.429-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCTydaGklI/AAAAAAAAAY0/JpG-XNBQY3g/s1600-h/654.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5192812865455034962" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SBCTydaGklI/AAAAAAAAAY0/JpG-XNBQY3g/s320/654.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-1739721104014130886?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-72230224351069079122008-04-22T06:08:00.000-07:002008-04-22T06:21:50.926-07:00*យប់នេះចន្ទ័រះត្រចះត្រចង់​​​​រះមូលក្រឡង់គួរអោយចាប់ចិត្ត<br />ចង់រស់រួមរិតនិងចន្ទ័កៀកកិត​​​ចិត្តប៉ងនែបនិត្យលើរូបចន្ទ័ហើយ។<br /><br />*ចុះហេតុម្េតចជាចន្ទ័ធ្វើព្រងើយ​​ចន្ទ័រិតកន្តើយមិនផ្តល់ចំលើយ<br />ឪទ្រូងខ្ញុំអើយពុំបានល្ហែល្ហើយ​​​លួចមើលចន្ទ័ហើយមានចិត្តស្នេហា។<br /><br />*គិតៗគិតទៅច្រនែននឹងផ្កាយ​​​ដែលរះរៀងអាយនៅជិតកាយា<br />ជិតខ្លួនម្នាស់ចិត្តដែលប៉ងស្នេហា​​ធ្វើអោយចិន្តារៀមសែនខ្លោចផ្សា។<br /><br />*ប្រសិនជាបើខ្ញុំមានវាសនា​​​​បានចន្ទ័មេត្តាដាក់ទានស្នេហា<br />ទោះអោយរៀមក្ស័យក៏រៀមមិនថា​ស៊ូប្តូរសង្ខារលើរូបចន្ទ័មួយ។<br /><br />វាចា៖​ហេតុបានជាភាសរសេរវាឡើង​ព្រោះចង់តំកើលតំកល់ចន្រ្ទា<br />​​​ដែលរះរាល់ថ្ងៃបំភ្លឺនភា​​​​​ល័យដល់ប្រជាអោយសុខក្សេមក្សាន្ត។<br />​*** Sorry I can't do it.if I have mistakes please forgive me!<br /><br />​<br />​<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-7223022435106907912?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-63525354954413429022008-04-22T02:18:00.000-07:002008-04-22T02:29:49.979-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SA2v_NaGkWI/AAAAAAAAAWw/MxIRchZ1JUY/s1600-h/2222.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5191999445893812578" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp1.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SA2v_NaGkWI/AAAAAAAAAWw/MxIRchZ1JUY/s320/2222.jpg" border="0" /></a><br /><div><a href="http://sambath.wordpress.com/" rel="nofollow" modo="false">http://sambath.wordpress.com/</a></div><br /><div><a href="http://srunleo.blogspot.com/">http://srunleo.blogspot.com/</a></div><br /><div><a href="http://moniroth.wordpress.com/">http://moniroth.wordpress.com/</a></div><br /><div><a href="http://khmerchheang.blogsome.com/">http://khmerchheang.blogsome.com/</a></div><br /><div><a href="http://sopheak.wordpress.com/">http://sopheak.wordpress.com/</a></div><br /><div><a href="http://samnangphar.wordpress.com/">http://samnangphar.wordpress.com/</a></div><br /><div><a href="http://ritymuny.blogsome.com/">http://ritymuny.blogsome.com/</a></div><br /><div><a href="http://cam629.blogsome.com/">http://cam629.blogsome.com/</a></div><br /><div><a href="http://nireak.blogsome.com/">http://nireak.blogsome.com/</a></div><br /><div><a href="http://svayrieng.blogsome.com/">http://svayrieng.blogsome.com/</a></div><br /><div><a href="http://svayrieng.blogsome.com/">http://svayrieng.blogsome.com/</a></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-6352535495441342902?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-33094560246715332082008-04-22T01:26:00.000-07:002008-04-22T02:17:12.667-07:00សូមអានបន្តទៀតអំពីអ្នកនិពន្ធ៖<br /><br /><span style="color:#6600cc;">*ព្រះតេជគុណថាច់​ប្រីជាគឿន</span>​ជាអ្នកនិពន្ធមួយអង្គដែលបានសរសេរជាពត៌មាន​ជាកំនាព្យ​យ៉ាងសោនាដកម្មហើយក៏ជាការឈឺចាប់បំផុតរបស់ប្រជាជនកម្ពុជា។<br />មិនតែប៉ុណ្ណោះព្រះគុណបើទោះជាលោកបានចាកចេញឆ្ងាយ<br />ពីស្រុកកំនើតរបស់លោកក៏គាត់ក៏លោកនៅតែមានការស្រឡាញ់<br />នឹងនៅទេខឹតខំបង្ហាញនូវភាពស្នេហាជាតិរបស់អ្នកទាំងឡាយដែល<br />បានបាត់បង់ជីវិតទៅនោះ។<br />*ព្រះតេជគុណជាព្រះសង្ឃមួយអង្គដែលមានសេចក្តីស្នេហាជាតិ<br />ស្រឡាញ់ជាតិមាតុភូមិ​ស្រឡញ់អក្សរ​វប្បធម៌​អរិយធម៌<br />ជាតិខ្លួន​លើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តជាតិខ្លួនមិនអោយមានការរលុបរលាយបាត់។<br />លើកពីនេះទៅទៀតគឺលោកបានបំផុសស្មារតីរបស់ខ្មែរយើងមួយចំនួនដែលបាន<br />លង់លក់ទៅនឹងស្រីស្អាតនោះអោយភ្ញាក់រលឹកឡើងវិញ។<br />ហើយបែរមកជួយក្រលេកមកទឹកដីដ៏ធំរបស់ខ្លួនវិញ។<br />**សូមចូលតាមការសរសេរដាក់អោយខាងក្រោម៖<br /><br /><a href="http://tpk1949.wordpress.com/">http://tpk1949.wordpress.com</a><br /><a href="http://preynokornews.blogspot.com/" modo="false">http://preynokornews.blogspot.com</a><br /><br />*កើយ​ចិត្រា (Khmer Son) ក៏ជាអ្នកនិពន្ធមួយដួងដែលរះយ៉ាងខ្ពស់មិនចាញ់អ្នក<br />និពន្ធផ្សេងៗទៀតឡើយ។​គាត់ជាអ្នកនិពន្ធមួយដួងដែល<br />មានស្នាដៃខាងតែងកំនាព្យព្រមទាំងមានន័យអប់រំដល់កូនខ្មែរទាំងអស់។<br />ស្នាដៃរបស់គាត់ដែលខ្ញុំបានឃើញមុនគេនោះគឺ៖<br /><strong> " បំណងខ្ញុំ "</strong><br />**សូមចូលតាមការដាក់អោយៈ<br /><a href="http://khmerson.wordpress.com/">http://khmerson.wordpress.com</a><br /><br />*ProeungPranit គឺជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ដែលបានឈ្នះក្នុងជុំប្រលង<br />អ្នកពូកែសរសេរកំនាព្យ​សំនេរ​និងរឿងប្រឌិត។<br />ហើយគាត់គឺជាអ្នកដែលបានទទួលជ័យលាភីក្នុងឆ្នាំ២០០៦​<br />ដែលបានប្រព្រិត្តទៅនៅសមាគមន៍ខ្មែរនូហាច។<br />គាត់បានទទួលជ័យលាភីខាងកំនាព្យ។<br />*សូមអភ័យទោសចំពោះវិបសាយ***<br /><br />*លោកចំនាន​គឺបានតែងនូវកំនាព្យជាច្រើនដែលគួរអោយចាប់<br />អារម្មណ៍ខ្លាំងណាស់។<br />មិនត្រឹមតែកំនាព្យមួយមុខនោះទេពោលគឺគាត់បានរៀបរាប់អំពីច្បាប់ផ្សេងដែល<br />ជារបស់ខ្មែរសំរាប់អប់រំក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ។<br />**សូមចូលតាមការដាក់ជូនដូចខាងក្រោយនេះ៖<br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://khmerchamnan.blogsome.com/" target="_blank">http://khmerchamnan.blogsome.com/</a><br />******************************************<br />ដោយហេតុថាពេលវេលាមានតិចនាងខ្ញុំពិត<br />ជាមិនអាចសរសេររៀបរាប់អោយបានក្បោះក្បាយ<br />បានច្រើនជាងនេះទៀតទេ។<br />ពោលគឹខ្ញុំសូមដាក់តែអាស្រ័យដ្ឋានរបស់<br />អ្នកដែលបានបង្កើតប្លក់ផ្លាល់ក្នុង<br />គោលបំនងលើកស្ទួយអក្សរសាស្ត្រខ្មែរ។<br />អោយភាសូមទោសចំពោះអ្នកដែលភាមិនបាន<br />រៀបរាប់។<br /><br /><a href="http://kooms.wordpress.com/">http://kooms.wordpress.com/</a><br /><a href="http://khmeritforyou.blogspot.com/2007/07/o.html">http://khmeritforyou.blogspot.com/2007/07/o.html</a><br /><a href="http://lybunlin.wordpress.com/">http://lybunlin.wordpress.com/</a><br /><a href="http://konkhmerangkor.wordpress.com/">http://konkhmerangkor.wordpress.com/</a><br /><a href="http://skh.blogsome.com/">http://skh.blogsome.com/</a><br /><a href="http://skh.blogsome.com/">http://skh.blogsome.com/</a><br /><a href="http://khmeri.blogsome.com/">http://khmeri.blogsome.com/</a><br /><a href="http://duongchan.wordpress.com/">http://duongchan.wordpress.com/</a><br /><a href="http://khmerpoemboy.wordpress.com/">http://khmerpoemboy.wordpress.com/</a><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-3309456024671533208?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-28268258595076376832008-04-21T07:02:00.000-07:002008-04-21T07:03:26.847-07:00ឥឡូវភាសូមនិយាយពីអ្នកដែលមានស្នាដៃនិពន្ធទាំងកំនាព្យព្រមទាំងរឿងពិតគួបផ្សំនិងរឿងប្រឌិត។(សង្ឃឹមថាការនិយាយរៀបរាប់ចំពោះអ្នកដែលមាននៅក្នុងប្លក់ខ្ញុំនេះនឹងមិនយកទោសភ័យទេប្រហែលនោះ)ភាក៏សូមទោសដែរដែលភាបានយកឈ្មោះនិងស្នាដៃរបស់អ្នកទាំងអស់ដែលមានឈ្មោះនៅនៅនេះមកអធិប្បាយនោះ។<br />សូមបញ្ជាក់ប្រាប់ទុកដល់អ្នករាល់គ្នាដែលបានចូលមក<br />កាន់ប្លក់របស់ភាជាមុនថាៈ<br />ការដាក់ឈ្មោះហើយនិងអាស្រ័យរឿងរបស់អ្នកនិពន្ធនោះ<br />មិនមែនជាការចង់បានមុខមាត់រឺក៏កេរិ៍ឈ្មោះនោះទេ<br />តែវាគឺជាការលើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តរបស់ជាតិយើងទៅ<br />វិញទេតើម៉្យាងទៀតគឺចង់<br />អោយកូនខ្មែរទាំងអស់ក្រោកឡើងដើម្បីលើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តជាតិខ្លូន។​<br />មុននឹងសរសេរៀបរាប់ពីឈ្មោះអ្នកនិពន្ធភាសូមអភ័យទោសទុក<br />ជាមុនចំពោះអ្នកដែលមានឈ្មោះនៅក្នុងនេះ។<br />ហើយភារៀបរាប់តែឈ្មោះអ្នកនិពន្ធណាដែលភា<br />បានចូលទៅកាន់ហើយបានអានរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះទេ។<br />***ឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ ព្រមទាំងស្នាដៃ****<br />*​អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង(អ្នកនិពន្ធអាថ៌កំបាំង)​<br />អ្នកនិពន្ធមួយរូបនេះគឺមិនមែនជាអ្នកនិពន្ធដែលមានវ័យចំនាស់<br />នោះទេ។​បើមិនជឿចូលក្រលេកទៅមកឈ្មោះរបស់គេទៅមើល៎នឹងដឹងហើយ។<br />អ្នកនិពន្ធមួយដួងនេះសព្វថ្ងៃគឺជាអ្នកនិពន្ធដ៏ពូកែមួយដួងដែលរះ<br />ជិតអ្នកនិពន្ធពូកែដទៃទៀតដែរ។<br />ស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធមួយរូបនេះគឺនិពន្ធនិងស្រាវជ្រាវអំពីអ្វីៗដែល<br />ជាប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ខ្មែរ​ហើយនិពន្ធជារឿងសំរាប់លើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ។<br />មិនត្រឹមតែជួយលើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តខ្មែរនោះទេគឺអ្នកនិពន្ធមួយដួងនេះបាន<br />សរសេរជាគំនិតផ្សេងៗដើម្បីបំផុសស្មារតីរបស់កូនខ្មែរគ្រប់ៗរូប។<br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://archphkai.wordpress/" target="_blank"><br />http://archphkai.wordpress.com/</a><br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://kwriter.wordpress.com/" target="_blank">http://kwriter.wordpress.com/</a><br />* រចនាហៅរ៉េនណាក៏ជាអ្នកពូកែខាងវោហាសព្ទណាស់ដែរហើយអ្វីដែល<br />ពិសេសជាងនេះទៅទៀតនោះគឺនាងគឺជាក្មេងស្រីម្មាក់តែប៉ុណ្ណោះ(១៦ឆ្នាំ​រៀនថ្នាក់ទី១២)<br />គឺនាងមានគំនិតចេះថ្លឹងថ្លែងបានយ៉ាងច្បាស់លាស់ដែលគួរអោយយកតំរាប់<br />តាម។មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះនោះទេ<br />នាងថែមទាំងពូកែខាងសរសេរកំនាព្យនឹងរឿងយ៉ាងល្អទៀតផង។<br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://rainnamail.wordpress.com/" target="_blank">http://rainnamail.wordpress.com/</a><br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://rainnamail.files.wordpress.com/" target="_blank"></a><br />*លោកបឿនគឺជាអ្នកនិពន្ធដ៏ពូកែមិនចាញ់អ្នកនិពន្ធដែលបានរៀបរាប់ខាងលើប៉ុន្មានទេ។<br />គាត់ជាមនុស្សដែលមានចិត្តស្រឡាញ់អក្សរសាស្ត្រជាតិខ្លូនឯងចង់អោយអក្សរសាស្ត្រខ្មែរមាន<br />ការរីកចំរើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស។<br />ស្្នាដៃរបស់គាត់ក៏មានប្រហាក់ប្រហែលនឹងអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងហើយនិងរ៉េនណាដែរ។<br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://4khmer.wordpress.com/" target="_blank">http://4khmer.wordpress.com/</a><br />*លោកសុទ្ធិពង្សគឺជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ដែរ។ហើយគាត់មានប្លក់មួយយ៉ាងស្រស់ស្អាតហើយ<br />ប្រកបដោយកំនាព្យនិងអ្វីផ្សេងៗដែលបានបង្កាប់ន័យអប់រំដល់យុវវ័យទាំងអស់។<br /><a onclick="return top.js.OpenExtLink(window,event,this)" href="http://sch.blogsome.com/" target="_blank">http://sch.blogsome.com/</a><br />****ដោយពេលវេលាយប់នេះមានតិចពេកទើបភាមិនអាចសរសេររៀបរាប់<br />អ្នកនិពន្ធអោយបានច្រើនជាងនេះ។តែភាសន្យាថាពីរបីថ្ងៃក្រោយភានឹង<br />រៀបរាប់អោយគ្រប់ចំនួន។<br />*សូមរងចាំបន្តទៀត!<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-2826825859507637683?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-39031323293945185612008-04-21T06:15:00.000-07:002008-04-21T06:55:20.781-07:00<a href="http://bp1.blogger.com/_Yycn2n11nVk/SAycoX6WUuI/AAAAAAAAAWM/7NxPduIqi9I/s1600-h/Archphkai.bmp"></a><br /><div>ឥឡូវភាសូមនិយាយពីអ្នកដែលមានស្នាដៃនិពន្ធទាំងកំនាព្យព្រមទាំងរឿងពិត<br />គួបផ្សំនិងរឿងប្រឌិត។(សង្ឃឹមថាការនិយាយរៀបរាប់ចំពោះអ្នកដែលមាន<br />នៅក្នុងប្លក់ខ្ញុំនេះនឹងមិនយកទោសភ័យទេប្រហែលនោះ)<br />ភាក៏សូមទោសដែរដែលភាបានយកឈ្មោះនិងស្នាដៃរបស់អ្នកទាំងអស់<br />ដែលមានឈ្មោះនៅនៅនេះមកអធិប្បាយនោះ។</div><br /><div>សូមបញ្ជាក់ប្រាប់ទុកដល់អ្នករាល់គ្នាដែលបានចូលមក</div><br /><div>កាន់ប្លក់របស់ភាជាមុនថាៈ</div><br /><div>ការដាក់ឈ្មោះហើយនិងអាស្រ័យរឿងរបស់អ្នកនិពន្ធនោះ</div><br /><div>មិនមែនជាការចង់បានមុខមាត់រឺក៏កេរិ៍ឈ្មោះនោះទេ</div><br /><div>តែវាគឺជាការលើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តរបស់ជាតិយើងទៅ</div><br /><div>វិញទេតើម៉្យាងទៀតគឺចង់</div><br /><div>អោយកូនខ្មែរទាំងអស់ក្រោកឡើងដើម្បីលើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តជាតិខ្លូន។​</div><br /><div>មុននឹងសរសេរៀបរាប់ពីឈ្មោះអ្នកនិពន្ធភាសូមអភ័យទោសទុក</div><br /><div>ជាមុនចំពោះអ្នកដែលមានឈ្មោះនៅក្នុងនេះ។</div><br /><div>ហើយភារៀបរាប់តែឈ្មោះអ្នកនិពន្ធណាដែលភា</div><br /><div>បានចូលទៅកាន់ហើយបានអានរបស់គេតែប៉ុណ្ណោះទេ។</div><br /><div><br />***ឈ្មោះអ្នកនិពន្ធ ព្រមទាំងស្នាដៃ****</div><br /><div></div><br /><div>*<span style="color:#cc33cc;">​អ្នកនិពន្ធវ័យក្មេង(អ្នកនិពន្ធអាថ៌កំបាំង)</span>​</div><br /><div>អ្នកនិពន្ធមួយរូបនេះគឺមិនមែនជាអ្នកនិពន្ធដែលមានវ័យចំនាស់</div><br /><div>នោះទេ។​បើមិនជឿចូលក្រលេកទៅមកឈ្មោះរបស់គេទៅមើល៎នឹងដឹងហើយ។</div><br /><div>អ្នកនិពន្ធមួយដួងនេះសព្វថ្ងៃគឺជាអ្នកនិពន្ធដ៏ពូកែមួយដួងដែលរះ</div><br /><div>ជិតអ្នកនិពន្ធពូកែដទៃទៀតដែរ។</div><br /><div>ស្នាដៃរបស់អ្នកនិពន្ធមួយរូបនេះគឺនិពន្ធនិងស្រាវជ្រាវអំពីអ្វីៗដែល</div><br /><div>ជាប្រវត្តិសាស្រ្តរបស់ខ្មែរ​ហើយនិពន្ធជារឿងសំរាប់លើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តខ្មែរ។</div><br /><div>មិនត្រឹមតែជួយលើកស្ទួយអក្សរសាស្រ្តខ្មែរនោះទេគឺអ្នកនិពន្ធមួយដួងនេះបាន</div><br /><div>សរសេរជាគំនិតផ្សេងៗដើម្បីបំផុសស្មារតីរបស់កូនខ្មែរគ្រប់ៗរូប។</div><br /><div></div><br /><div><a href="http://archphkai.wordpress/">http://archphkai.wordpress/</a></div><br /><div><a href="http://kwriter.wordpress.com/">http://kwriter.wordpress.com/</a></div><br /><div></div><br /><div>* រចនាហៅរ៉េនណាក៏ជាអ្នកពូកែខាងវោហាសព្ទណាស់ដែរហើយអ្វីដែល</div><br /><div>ពិសេសជាងនេះទៅទៀតនោះគឺនាងគឺជាក្មេងស្រីម្មាក់តែប៉ុណ្ណោះ(១៦ឆ្នាំ​រៀនថ្នាក់ទី១២)</div><br /><div>គឺនាងមានគំនិតចេះថ្លឹងថ្លែងបានយ៉ាងច្បាស់លាស់ដែលគួរអោយយកតំរាប់</div><br /><div>តាម។មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះនោះទេ</div><br /><div>នាងថែមទាំងពូកែខាងសរសេរកំនាព្យនឹងរឿងយ៉ាងល្អទៀតផង។</div><br /><div><a href="http://rainnamail.wordpress.com/">http://rainnamail.wordpress.com/</a></div><br /><div><a href="http://rainnamail.files.wordpress.com/"></a></div><br /><div>*លោកបឿនគឺជាអ្នកនិពន្ធដ៏ពូកែមិនចាញ់អ្នកនិពន្ធដែលបានរៀបរាប់ខាងលើប៉ុន្មានទេ។</div><br /><div>គាត់ជាមនុស្សដែលមានចិត្តស្រឡាញ់អក្សរសាស្ត្រជាតិខ្លូនឯងចង់អោយអក្សរសាស្ត្រខ្មែរមាន</div><br /><div>ការរីកចំរើនយ៉ាងឆាប់រហ័ស។</div><br /><div>ស្្នាដៃរបស់គាត់ក៏មានប្រហាក់ប្រហែលនឹងអ្នកនិពន្ធវ័យក្មេងហើយនិងរ៉េនណាដែរ។</div><br /><div><a href="http://4khmer.wordpress.com/">http://4khmer.wordpress.com/</a></div><br /><div></div><br /><div>*លោកសុទ្ធិពង្សគឺជាអ្នកនិពន្ធម្នាក់ដែរ។ហើយគាត់មានប្លក់មួយយ៉ាងស្រស់ស្អាតហើយ</div><br /><div>ប្រកបដោយកំនាព្យនិងអ្វីផ្សេងៗដែលបានបង្កាប់ន័យអប់រំដល់យុវវ័យទាំងអស់។</div><br /><div><a href="http://sch.blogsome.com/">http://sch.blogsome.com/</a></div><br /><div></div><br /><div>****ដោយពេលវេលាយប់នេះមានតិចពេកទើបភាមិនអាចសរសេររៀបរាប់</div><br /><div>អ្នកនិពន្ធអោយបានច្រើនជាងនេះ។តែភាសន្យាថាពីរបីថ្ងៃក្រោយភានឹង</div><br /><div>រៀបរាប់អោយគ្រប់ចំនួន។</div><br /><div>*សូមរងចាំបន្តទៀត!</div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-3903132329394518561?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-51368605670571285512008-04-05T03:19:00.000-07:002008-04-05T03:45:39.414-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R_dYG6b7hoI/AAAAAAAAASo/l_EVQljma4Q/s1600-h/Rainna.bmp"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5185710371729278594" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R_dYG6b7hoI/AAAAAAAAASo/l_EVQljma4Q/s320/Rainna.bmp" border="0" /></a><br /><div>​​​ស្រីណែតគឺជាកូនស្រីម្នាក់ដែលរស់នៅជាមួយគ្រួសារមួយដែលមានតែម្តាយតែឥត<br />ឪពុកហើយមានជីវភាពយ៉ាងលំបាកលំប៉ិនរកព្រឹកខ្វះល្ងាចថ្ងៃខ្លះសឹងតែអត់បានហូបផងក៏មាន។<br />ស្រីណែតមានបងប្អូនចំនួនបីនាក់គឺស្រីពីរប្រុសមួយហើយនាងគឺជាកូនច្បងនៅក្នុងគ្រូសារ<br />ព្រមទាំងមានបន្ទុកជួយរ៉ាបរងរាល់ការងារទាំងអស់នៅក្នុងគ្រួសាររបស់នាង។ពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ<br />នាងរៀនបន្តើរជួយធ្វើការងារម្តាយបន្តើរ។តែដោយសារស្ថានភាពក្នុងគ្រួសារមានភាពលំបាកពេក<br />ស្រីណែតបានឈប់រៀនដើម្បីជួយធ្វើការម្តាយ។​ថ្ងៃមួយម្តាយរបស់នាងមានជំងឺជាទំងន់ដែលមិន<br />អាចព្យាបាលបាន។ដោយសារតែភាពក្រីក្រនេះដែលធ្វើអោយគាត់បង្ខំចិត្តលាក់ពីស្ថានភាពជំងឺរបស់<br />គាត់នឹងកូនរបស់គាត់ព្រោះខ្លាចខ្លួនជាអ្នកធ្វើបាបកូនទើបស៊ូទ្រាំលាក់វាទុក។<br />តែការពិតវាពិតជាមិនអាចលាក់បានយូរយារទេ។ថ្ងៃនេះស្រីណែតអង្គុយនិយាយជាមួយម្តាយ<br />ពីនេះពីនោះបន្តិចក្រោយមកនាងបានក្រោកដើរទៅផ្ទះបាយដើម្បីចំអិនអាហារជូនម្តាយរបស់នាង។<br />តែនាងក្រោកទៅមិនបានយូរប៉ុន្មានផងស្រាប់តែនាងបានលឺសំលេងអ្វីមួយយ៉ាងខ្លាំង។នាងក៏ប្រ<br />ញាប់មកមើលស្មានតែម្តាយរបស់ខ្លួនបានធ្វើអោយរបស់អ្វីមួយធ្លាក់។តែពេលដែលនាងមកដល់<br />ភ្លាមទឹកភ្នែកនាងបានហូរធ្លាក់រមៀលលើផែនថ្ពាល់ទាំងសងរបស់នាងដូចជាទឹកភ្លៀង<br />ដែលកំពុងតែធ្លាក់មកជាខ្លាំងអញ្ចឹងដែរ។ដោយបានឃើញម្តាយរបស់ខ្លួនដេកយ៉ាងស្តូកស្តឹង<br />នៅនឹងរនាបផ្ទះ។ពេលដែលនាងបានឃើញដូច្នេះនាងបានស្រែកហៅអោយអ្នកជិតខាងគេមក<br />ជួយប៉ុន្តែបែរជាគ្មាននរណាម្នាក់មកជួយយកអាសារដល់គ្រួសារនាងសោះ។ស្របពេលនោះខ្ញុំបាន<br />ដើរមកដល់មុខផ្ទះរបស់នាងល្មម។ដោយនឹងឆ្ងល់ហេតុអីបានជានាងយំខ្លាំងម្ល៉េះទើបខ្ញុំឡើងដោយ<br />គ្មានការអនុញ្ញាតពីម្ចាសផ្ទះ។បន្ទាប់ពីខ្ញុំបានទ្បើងទៅដល់លើផ្ទះហើយធ្វើអោយខ្ញុំទប់ទឹក<br />ភ្នែកមិនបានព្រោះបានឃើញមិត្តសំឡាញ់របស់ខ្លួនកំពុងស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំងព្រម<br />ទាំងអោបម្តាយដែលកំពុងដេកលើរនាបផ្ទះយ៉ាងអានោចអាធម៍។ដោយបានឃើញដូច្នេះខ្ញុំក៏ប្រញ៉ប់សួរទៅស្រីណែត<br />ទាំងទឹកភ្នែកខ្លួនដែលកំពុងហូរដូចស្រីណែតដែរ៖<br />ណែតតើមានរឿងអីកើតឡើងទៅណែត?ភា!ម៉ែ​ម៉ែ!គ្នាគាត់មិនដឹងជាកើតអីទេ?</div><br /><div>ពេលដែលខ្ញុំបានដើរចូលផ្ទះបាយស្រាប់តែគាត់កើតជាអញ្ចឹងឯង។តើឯងមានបានដឹងថាគាត់មាន<br />ផ្ទុកជំងឺអីដែររឺទេ?​ទេ!ភា​ខ្ញុំមិនដែលបានដឹងទេព្រោះគាត់មិនដែលប្រាប់គ្នាផងហ្នឹង។<br />ណ្ហើយយើងទាំងពីរនាក់ឈប់យំទៅគួរតែនាំគាត់ទៅមន្ទីរពេទ្យទៅទើបវាល្អជាងយើងទាំងពីរ<br />នៅតែយំណា។ស្រីណែតក៏បានងក់ក្បាលនឹងខ្្ញុំដូចជាលួចលាក់នឹងខ្ញុំរឿងអ្វីមួយអញ្ចឹង។<br />ប៉ុន្តែទោះជានាងមិនប្រាប់ខ្ញុំក៏ខ្្ញុំដឹងថានាងលាក់រឿងអ្វីមួយនឹងខ្ញុំបាត់ទៅហើយ។<br />ក្រោយពីបានគិតក្នុងចិត្តអំពីរឿងនោះរួចខ្ញុំបានប្រាប់ទៅស្រីណែតអោយឈប់យំហើយឈប់<br />ព្រួយបារម្ភពីរឿងអ្វីៗទៀតទៅព្រោះអ្វីៗនឹងល្អប្រសើរឡើងវិញហើយ។ទេអ្វីៗមិនមែនដូចជាការដែល<br />ខ្ញុំបាននិយាយនោះទេ។ពីរបីនាទីក្រោយមកពួកយើងក៏បានមកដល់មន្ទីរពេទ្យដែលនៅជិតផ្ទះរបស់<br />នាង។ពេលមកដល់មន្ទីរពេទ្យគ្រូពេទ្យក៏ប្រញាប់ប្រញាលសង្រ្គោះជាបន្ទាន់។តែដោយសារតែ<br />ជំងឺរបស់គាត់ធ្ងន់ពេកបូកទាំងការបញ្ជូនអ្នកជំងឺមកយឺតពេលទៀតនោះម្តាយរបស់នាងបាន<br />លាចាកហើយទៅ។ឆ្លៀតពេលដែលលោកគ្រូពេទ្យមិនទាន់អញ្ជើញចេញមកខ្ញុំបានសំលឹងទៅ<br />ស្រីណែត​ស្រីណែតហាក់ដូចជាគ្មានវិញ្ញាណនៅក្នុងខ្លួនសោះ។រំពេចនោះខ្ញុំបានហៅនាងប៉ុន្តែនាង<br />មិនបានលឺពាក្យដែលខ្ញុំបានហៅនាងទេ។នាងរឹតតែខ្សោយៗទៅធ្្វើអោយខ្ញុំភ័យព្រមយំយ៉ាងខ្លាំង។<br />ស្រីណែតឯងកុំបំភ័យគ្នាណា!ហេតុអីបានឯងមិនឆ្លើយនឹងគ្នាអញ្ចឹង។បន្តិចក្រោយមកលោក<br />គ្រូពេទ្យក៏អញ្ជើញចេញពីបន្ទាប់សង្រ្គោះល្មមថែមទាំងបន្លឺសំលេងមកកាន់ខ្ញុំនិងស្រីណែត។<br />ស្រីណែតក្រោយពីបានលឺសំលេងរបស់លោកគ្រូពេទ្យនាងហាក់ដូចជាមានប្រលឹងប្រលះ<br />ឡើងវិញ។ស្រីណែតសួរទៅលោកគ្រូពេទ្យពីអការៈម្តាយរបស់នាង។<br />លោកគ្រូពេទ្យម្តាយរបស់នាងខ្ញុំគាត់យ៉ាងម៉េចហើយលោកគ្រូពេទ្យ?<br />ស្រីណែតបានសួរទៅគាត់ពីដងទើបគាត់ផ្តល់ចំលើយអោយ។<br />អោយខ្ញុំសូមទៅទោសក្មួយទាំងពីរផងដោយខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពនឹងជួយម្តាយរបស់ក្មួយបាន។<br />គាត់បានលាចាកលោកបាត់ហើយអម្បាញ់មិញនេះឯងដោយសារតែគាត់បានដាច់សរសៃខួរក្បាលបូករួម<br />ទាំងការបញ្ជូនមកយឺតពេល។អោយខ្ញុំសូមទោសក្មួយទាំងពីរផង។<br />ក្រោយពីបានស្តាប់ប្រសាសន៍របស់លោកគ្រូពេទ្យចប់ខ្ញុំហើយនិងស្រីណែតបានយំអោប</div><br /><div>គ្នាហើយរត់ចូលទៅមើលម្តាយរបស់ស្រីណែតទាំងចិត្តសោកស្តាយបំផុត។<br />ស្រីណែតក្រោយពីបានចូលទៅដល់សពម្តាយហើយក៏ស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង៖<br />ម៉ែ!ម៉ែ!​ម៉ែមិនអីទេមែនទេ?​ម៉ែពិតជាមិនអីទេណាម៉ែ។ម៉ែ!ម៉ែដឹងខ្លួនឡើងមកម៉ែយើងត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់<br />យើងវិញណាម៉ែ។ម៉ែ!​ម៉ែមានលឺកូនហៅម៉ែទេ?​ម៉ែហេតុអីក៏ម៉ែមិនតបនឹងកូនអញ្ចឹងម៉ែ?​ម៉ែ!ម៉ែក្រោកឡើងមកម៉ែ<br />យើងទៅរស់នៅជួបជុំគ្នាវិញណាម៉ែ។​ម៉ែអើយម៉ែ!​ម៉ែពិតជាដាច់ចិត្តទៅចោលពួកកូនមែនរឺម៉ែ?<br />តើអោយពួកកូនរស់នៅយ៉ាងណាទៅម៉ែអើយ?<br />ដោយឃើញស្រីណែតដូច្នេះខ្ញុំនឹកអានិតស្រីណែតខ្លាំងណាស់រួចខ្ញុំក៏បាននិយាយនែនាំស្រីណែត</div><br /><div>ទាំងទឹកភ្នែកខ្ញុំកំពុងហូដូចស្រីណែតដែរ៖<br />បានហើយស្រីណែតឈប់យំទៅណាមនុស្សស្លាប់ហើយមិនអាចរស់ឡើងវិញឡើយ។</div><br /><div>នេះជារឿងធម្មតាទៅហើយសំរាប់មនុស្សយើង។<br />ហើយខ្ញុំចង់អោយឯងគិតថានេះវារឿងធម្មតាដែលមនុស្សៗមិនអាចគេចផុតបានដែរណា។</div><br /><div>ខ្្ញុំដឹងពីអារម្មណ៍របស់ឯងហើយតែយើងត្រូវកាត់ចិត្តដើម្បីរស់ទៅថ្ងៃអនាគតទៀតនោះអី។</div><br /><div>លោកអ៊ំគាត់បានទៅដោយសុខសាន្តហើយក៏មិនចង់ឃើញកូន<br />មានសេចក្តីលំបាកដោយសារខ្លួនទៀតឡើយ។ដូច្នេះឯងគួរតែកុំធ្វើអោយគាត់ពិបាកចិត្តអីល្អជាង។</div><br /><div>ស្រីណែតឈប់យំទៅ។ក្រោយពីបានស្តាប់សំដីរបស់ខ្ញុំរួចស្រីណែតបានជូតទឹកភ្នែកដែរកំពុងតែហូររួច</div><br /><div>ងាកមករកខ្ញុំ។ភាគ្នាសូមអរគុណឯងច្រើនហើយ។ហើយគ្នាមិនដឹងថាជាតិណាទើបគ្នាសងគុណឯងអស់</div><br /><div>នោះទេណាភា។អើ!បើចង់សងគុណគ្នានោះជូតទឹកភ្នែកទៅហើយយកសពម្តាយរបស់អាណែតឯងត្រ<br />ឡប់ទៅផ្ទះវិញដើម្បីរៀបចំធ្វើបុណ្យតាមប្រពៃណីណាអាណែត។ស្រីណែតរៀងហ្្អេះអុញដឹង<br />សំដីរបស់ខ្ញុំរួចនិយាយយ៉ាងរអាក់រអួលស្ទើរតែស្តាប់មិនបានទល់តែសោះ។នែ!នែគ្នា!<br />ក្រោយពីបានស្តាប់ស្រីណែតនិយាយយ៉ាងរអាក់រអួលដូច្នេះខ្ញុំក៏បាននិយាយកាត់សំដីគេតែម្តង។<br />ស្រីណែតកុំបារម្ភអីពីរឿងលុយកាក់នោះចាំភាជាអ្នកចេញអោយទាំងអស់។<br />បន្ទាប់ពីយើងបាននិយាយគ្នារួចពួកយើងបាននាំសពម្តាយរបស់ស្រីណែតមកដល់ផ្ទះហើយក៏រៀប<br />ចំធ្វើពិធីបុណ្យសពក្នុងពេលជាមួយគ្នាតែម្តង។ក្រោយពីបានបញ្ចប់ពិធីបុណ្យសពរួចខ្ញុំបាន<br />និមន្តលោកសង្ឃសូត្រមន្តឧទ្ទិសកុសលអោយដល់ម្តាយរបស់ស្រីណែតដើម្បីអោយគាតបានចាប់ជាតិនឹងគេ។<br />ក្រោយពីពិធីនេះបានបញ្ចប់មួយទៀតខ្ញុំបាននិយាយទៅកាន់ស្រីណែតទៀតថា<br />តើឯងគិតយ៉ាងម៉េចទៅថ្ងៃអនាគត?ស្រីណែតក្រវីក្បាលជាសញ្ញាថា៖<br />ភាខ្ញុំមិនទាន់ដឹងនៅឡើយទេថានឹងត្រូវធ្វើអ្វីទៅថ្ងៃអនាគតនោះ។ខ្ញុំគិតថានឹងទៅធ្វើការនៅភោជនីយ<br />ដ្ឋានដើម្បីរកប្រាក់អោយប្អូនទាំងពីរបស់ខ្ញុំបានរៀនសូត្រចេះដឹងនឹងគេកុំអោយល្ងង់ដូចខ្ញុំទៀត។<br />មិនបានទេអាណែត!ឯងគួរតែគិតមើលសិនទៅ។ខ្លួនឯងជាស្រីវាជាការលំបាកណាស់ណា។<br />លំបាកយ៉ាងម៉េចទៅភា?តាមការពិតខ្ញុំមិនមែនមើលងាយការងារនោះទេតែខ្ញុំយល់ថាការ<br />ងារនៅក្នុងភោជនីយដ្ឋានវាហាក់ដូចជាមិនស្រួលទេសំរាប់ស្រីដូចអាណែតឯងនេះ។<br />ហេតុអីបានឯងនិយាយអញ្ចឹងហ្អាភា?ការងារទាំងអស់សុទ្ធតែមានតំលៃណាស់ភា។<br />ភាបានយល់ពីរឿងនោះមកជាយូរហើយដែរ។តែឯងមិនដែលបានស្តាប់វិទ្យុទេរឺ?​ពួកអ្នកមាន<br />មិនបានទេណាអោយតែឃើញស្រីស្អាតណាអាណែត។<br />ចុះអោយគ្នាទៅរកការងារឯណាបានធ្វើដើម្បីចិញ្ចឹមប្អូនគ្នាទៅភា។<br />ឯងមិនបាច់ភ័យខ្លាចទេរឿងហ្នឹងខ្ញុំបានគិតគូរជាមួយគ្រួសាររបស់ខ្ញុំហើយហើយពួកគាត់<br />ក៏យល់ព្រមទទួលឯងនឹងប្អូនរបស់ឯងទៅរស់នៅជាមួយពួកខ្្ញុំដែរណា។ឯងកុំបារម្ភអី។<br />តែគ្នា!!ថាមិនបាច់បារម្ភទេ។តែគ្នារអៀសខ្លួនណាស់ណាភា។<br />ដែរទៅរស់នៅជ្រកកោនឯផ្ទះភានោះ។មិនបាច់រអៀសខ្លួនអីទេយើងសុទ្ធសឹងជាមិត្តនឹងគ្នាទេ<br />តើ?គ្រួសាររបស់គ្នាក៏ដូចជាគ្រួសាររបស់អាណែតឯងដែរណា។ភាគ្នាសូមអរគុណឯងហើយនូវ<br />សន្តានចិត្តរបស់ឯងណាភា។អើ!មិនអីទេ។តោះឆាប់រៀបចំឥវ៉ានទៅយប់ជ្រៅឥឡូវហើយណា។<br />ប្រញាប់បន្តិចណាព្រោះម្តាយឪពុកគ្នាគាត់កំពុងអង្គុយចាំមើលផ្លូវហើយណាអាណែត។បន្តិតក្រោយមក<br />ពួកយើងបានមកដល់ផ្ទះខ្ញុំហើយខ្ញុំក៏បាននែនាំអាណែតអោយម្តាយឪពុករបស់ខ្្ញុំបានស្គាល់។<br />ម៉ាក់ប៉ានេះគឺអាណែតដែលកូនបាននិយាយជាមួយម៉ាក់និងប៉ាថ្ងៃមុននោះអី។<br />ស្រីណែតក្រោយពីខ្ញុំបាននែនាំរួចនាងបានរំកិលខ្លួនយ៉ាងសមសួនសមជាស្រីខ្មែរពិតៗទៅ<br />សំពះលោកឪពុកនិងអ្នកម្តាយរបស់ខ្ញុំហើយថ្លែងអំនរគុណដល់លោកទាំងពីរចំពោះសន្តានចិត្តដ៏ល្អរបស់គាត់។<br />ម្តាយឪពុករបស់ខ្ញុំស្រឡាញ់ពេញចិត្តនឹងបងប្អូនអាណែតខ្លាំងណាស់ដោយបានឃើញនាងជាក្មេង</div><br /><div>ស្រីប្រកបដោយសុជីវធម៌សមជាកូនខ្មែរពិតណាស់។<br /><br />ចាប់ពីពេលនោះមកអាណែតនិងក្រុមគ្រួសាររបស់ខ្ញុំបានរស់នៅ<br />ជាមួយគ្នាយ៉ាងសុខសាន្ត។<br /><br />វាចារបស់អ្នកសរសេរ៖រឿងនេះមិនមែនជារឿងពិតរបស់នរណាម្នាក់តែវាជាដែលផុសចេញ<br />ពីមនោគតិផ្ទាល់របស់ខ្ញុំ។ហើយរឿងដែលខ្ញុំបានសរសេរនិងរាល់ការបកស្រាយខាង<br />លើនេះសុទ្ធតែបានបង្ហាញនូវតំលៃវិជ្ចមានដល់អ្នកអានហើយក៏មានពាក្យពេចន៍រិះគន់<br />លើបញ្ហាមួយចំនួនផងដែរ។បើខុសឆ្គងត្រង់ណាសូមអ្នកដែលបានអានមេត្តាកែតំរូវ<br />អោយនាងខ្ញុំផង។នាងខ្ញុំរងចាំការរិះគន់ពីសំនាក់អ្នកដែលបានអានរឿងនេះ<br />ទាំងអស់។ </div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-5136860567057128551?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-77116669653562227792008-03-31T05:19:00.000-07:002008-03-31T05:34:46.813-07:00<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-7711666965356222779?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-26893118371284574292008-03-29T05:55:00.000-07:002008-03-29T06:00:45.464-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-49MKb7goI/AAAAAAAAAKk/1IJc5kQRZog/s1600-h/mail123.png"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5183147500319244930" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-49MKb7goI/AAAAAAAAAKk/1IJc5kQRZog/s320/mail123.png" border="0" /></a><br /><div>*​ពេលថ្ងៃសែនក្តៅពេញឪរ៉ា​​​​នឹកដល់សង្សារនៅស្រុកគេ<br /><br />*​មិនដឹងចិត្តបងនឹកអូនទេ​​​​​រឺបងងាករេចោលអូនហើយ។<br /><br />*​បងចាំបានទេមុនបងទៅ​​​​​អូនកុំមន្ទិលណាត្រាណត្រើយ<br /><br />*​រៀនចប់កាលណាវិលវិញហើយ​រស់នៅកៀកកើយនឹងជីវ៉ា។<br /><br />*​ឥឡូវត្រាណត្រើយបែរមានថ្មី​​​បញ្ឈឺរូបស្រីសែនពើបផ្សា<br /><br />*​ព្រោះចិត្តក្បត់របស់ប្រុសជីវ៉ា​​​អោយអូនខ្លោចផ្សាព្រោះប្រុសផិត។<br /><br />*​បើសិនជាបងប្រាប់ពីដំបូង​​​​ម៉្លេះសមរូបអូនមិនផ្ញើចិត្ត<br /><br />*​ព្រោះស្នេហ៍វរមិត្រគ្មានភាពពិត​ស្នេហ៍ស្នងប្រឌិតបោករូបស្រី។<br /><br />*​នេះរឺចិត្តប្រុសក្នុងលោកីយ​​​ប្រែប្រួលសំដីសន្យានឹងស្រី<br /><br />*​រឺចិត្តប្រុសគ្មានទេភក្តី​​​​​​គ្រាន់តែស្រដីអោយតែបាន។<br /><br />*​ខ្ញុំសូមសច្ចារៀងហើយប្រុស​​ដែលចិត្តមិនស្មោះបោកប្រាស់ប្រាណ<br /><br />*​សូមអស់អ្នកអានគ្រប់សន្តាន​សូមកុំជាន់ដានស្នេហ៍ដូចខ្ញុំ។</div><br /><div>​​​​​​​​​​​​​​</div><br /><div><br />(បទពាក្យប្រាំពីរ)<br />Writer By: Souphea_Suon.</div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-2689311837128457429?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-826457172986078432008-03-27T05:51:00.000-07:002008-03-27T06:51:24.889-07:00<a href="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-umN6b7gfI/AAAAAAAAAJc/8lMdoeWxwys/s1600-h/180px-Yak_Loum.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5182418554174800370" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-umN6b7gfI/AAAAAAAAAJc/8lMdoeWxwys/s320/180px-Yak_Loum.jpg" border="0" /></a><br /><div>នៅថ្ងៃព្រហស្បត្តិទី២៧ខែមិនាឆ្នាំ២០០៨ខ្ញុំបានទៅទិញសំលៀកបំពាក់ជាមួយអ្នកគ្រូរួមជាមួយមិត្តភក្តិ</div><br /><div>ខ្ញុំជាច្រើនទៅជាមួយដែរ។ពេលពួកយើងជិះឡានទៅដល់ផ្សារធំថ្មីវាល្មមដល់ម៉ោង១ល្មមហើយ</div><br /><div>ពួកយើងបានចាប់គូគ្នាដើរទិញរបស់របរដែលខ្ញួនចង់បានរៀងៗខ្លួន។​ក្រោយមកខ្ញុំបានចាប់ដៃគូជា</div><br /><div>មួយមិត្តស្រីម្នាក់(ចម)ពួកយើងមានចិត្តដូចគ្នាច្រើនទើបយើងអាចដើរទិញជាមួយគ្នាបាន។</div><br /><div>ក្រោយពីខ្ញុំនឹងមិត្តឯទៀតទិញរបស់របរបានអស់ហើយយើងបានដើរចេញទៅក្រៅដើម្បីហូបអ្វីបន្តិច</div><br /><div>បន្តួចមុនពេលបែកគ្នាក្នុងកំឡុងពេលចូលឆ្នាំ។មុនពេលពួកយើងរៀបនឹងទៅហូបខ្ញុំបានសំលឹងឃើញ</div><br /><div>សៀវភៅជាច្រើនដែលទាក់ទងនឹងប្រវត្តិសាស្ត្ររបស់ប្រទេសកម្ពុជាដែលជាសៀវភៅដែលខ្ញុំចូលចិត្ត</div><br /><div>អានប៉ុន្តែខ្ញុំបែរគ្មានលុយសំរាប់ទិញវាមកអានទៅវិញ។ដោយស្ថិតនៅក្នុងភាពយកបានសៀវភៅវា</div><br /><div>បានធ្វើអោយខ្ញុំមិនដឹងខ្លួនថាគេទៅណាអស់ហើយក្រោយមកមានមិត្តម្នាក់(ចម)មានហៅខ្ញុំទៅ។</div><br /><div>ពេលទៅដល់កន្លែងដែលត្រូវហូបខ្ញុំបានហៅឡូនឆាលាយជាមួយទឹកម្ទេសដែលជាចំនង់ចំនូលចិត្ត</div><br /><div>របស់ខ្ញុំ។ឯចំនែកមិត្តដទៃទៀតបានហៅនុំប៉័ងសាច់។​</div><br /><div>បន្ទាប់ពីពួកយើងហូបហើយពូកយើងបានឈរចាំឡាននៅកន្លែងមួយដែលមានឈ្មោះថា៖</div><br /><div>ក្រុមហ៊ុន​ខេហ្វ័រគ្រុប។ពេលពួកយើងកំពុងឈរៗស្រាប់តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍សង្វេគនៅក្នុងចិត្ត</div><br /><div>របស់ខ្ញុំជាពន់ពេក។តើអ្នកដឹងទេថាហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍សង្វេគក្នុងចិត្ត??</div><br /><div>៉" មូលហេតុដែលធ្វើអោយខ្ញុំមានអារម្មណ៍សង្វេគហើយពោរពេញដោយភាពអាណិតអាសូរបំផុតនោះ</div><br /><div>គឺខ្ញុំបានឃើញស្ត្រីជាច្រើនណាស់មកគេងនៅមុខក្រុមហ៊ុនខេហ្វ័រគ្រុបទាំងសំលៀកបំពាក់កញ្ចាស់ៗ</div><br /><div>ថែមទាំងមិនសូវមានអាហារហូបទៀតផង។តែគួរអោយខ្លោចផ្សាជាងនេះទៅទៀតនោះគឺស្ត្រីទាំងនោះ</div><br /><div>ថែមទាំងមានកូនតូចទៀតផង។​លើសពីនេះទៅទៀតនោះគឺមានស្ត្រីម្នាក់ក្នុងចំនោមស្ត្រីទាំងអស់</div><br /><div>នោះបានលេបថ្នាំសំលាប់ខ្លូនឯងទៀតផង(ព្រោះធុញថប់ហ្នឹងបែបនេះ)។</div><br /><div></div><br /><div>​កត្តាទាំងអស់នេះហើយដែលធ្វើអោយទឹកភ្នែករបស់ភាស្រក់ចុះមកក៏ព្រោះតែការអានិតអាសូរ</div><br /><div>ជាពន់ពេក។​ពេលដែលភាបានឃើញពេលណាទឹកភ្នែករបស់ភាតែងតែហូរចុះមកដោយមិនមាន</div><br /><div>ភាពអៀនខ្មាសបន្តិចឡើយ(ទោះបីភាធំក៏ដោយ)ដូចជាល្ងាចថ្ងៃមុនពេលដែលខ្ញុំរៀបនឹងទៅផ្ទះខ្្ញុំបាន</div><br /><div>ឃើញបុរសម្នាក់ព្រមទាំងកូនប្រុសរបស់គាត់មកសុំទានគេហើយអស់កំលាំងពេកក៏ដេកសុំទានគេតែ</div><br /><div>បែរជាគ្មានរណាគេអោយគាត់សោះភ្លាមនោះទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំបានស្រក់ចុះជាច្រើនដំនក់ព្រោះតែ</div><br /><div>ភាពខ្លោចផ្សាយ៉ាងខ្លាំងដោយដូច្នេះ។ខ្ញុំបានតាមមើលគាត់ទល់ទេគាត់ដើរទៅហួសខ្ញុំ។</div><br /><div>បន្ទាប់មកខ្្ញុំបានត្រឡាប់មកផ្ទះហើយតាមផ្លូវខ្ញុំតែគិតដល់អ្វីដែលធ្វើអោយទឹកភ្នែកដ៏មានតំលៃរបស់</div><br /><div>ស្រក់ចុះមក។</div><br /><div>សូមបញ្ជាក់ថានេះមិនមែនជាលើកទី១​រឺក៏ជាលើកទី២ទេស្ទើរតែរាប់មិនអស់ទៅហើយដែលធ្វើអោយ</div><br /><div>ខ្ញុំយំដោយសារការអានិតអាសូរដល់ជនក្រីក្រហើយជាប់ការលំបាក។</div><br /><div>​​ខ្ញុំសូមជំរាប់ដល់អ្នកទាំងអស់គ្នាដែលមានអំនាចហើយមើលងាយអ្នកក្រីក្រទាំងអស់</div><br /><div>សូមបញ្ចប់ការមាកងាយដល់ជនក្រីក្រតទៅទៀតវាគង់តែមានថ្ងៃណាកម្មនឹងតបស្នងវិញទេ។</div><br /><div>(កុំសើចរឺមាកងាយគេប្រយ័ត្នពៀរឆ្លងម្តងម្នាក់)។​សូមផ្តល់ការស្រឡាញ់រាប់អានដល់អ្នក</div><br /><div>ក្រីក្រផងព្រោះមានតិចណាស់ដែលជួយរឺអានិតស្រឡាញ់អ្នកក្រីក្រដែលខ្ញុំបានឃើញ។</div><br /><div>សូមកុំបិទភ្នែករឺសប្បាយលើគំនរទុក្ខរបស់អ្នកក្រក្រីអោយសោះសូមមេត្តាសន្តោសប្រនីដល់ពួក</div><br /><div>គេផងព្រោះពួកក៏ជាមនុស្សហើយក៏ចង់រស់នៅដូចអ្នកមានដែរ។</div><br /><div>​ទឹកភ្នែករបស់ខ្ញុំបានស្រក់ចុះព្រោះចង់អោយអ្នកមានអំនាចទាំងអស់អានិតស្រឡាញ់អ្នកក្រីក្រលំបាក</div><br /><div>តោកយ៉ាកផងហើយមេត្តាចាត់ទុក្ខពួកគេជាមនុស្សផង។</div><br /><div>((ចៀសវាងកុំចាត់ទុក្ខជាសត្វធាតុគិតតែ"......................................")).</div><br /><div>My tear wants all of you please love and pity and good thinking to the poor people.</div><br /><div>Do not hate or look down to them.Please open all of your mind........</div><br /><div></div><br /><div>if have incorrect saying in this please forgive and please tell me.</div><br /><div>All of my sayings are true not false.</div><br /><div>Writer By:Souphea_Suon</div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-82645717298607843?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-5113711195117794912008-03-24T05:34:00.000-07:002008-03-24T05:54:20.562-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-ekVKb7gKI/AAAAAAAAAGs/V5pLRknTyO4/s1600-h/Souphea+ravit.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5181290579798753442" style="FLOAT: right; MARGIN: 0px 0px 10px 10px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-ekVKb7gKI/AAAAAAAAAGs/V5pLRknTyO4/s320/Souphea+ravit.jpg" border="0" /></a><br /><div><br /><br />នៅថ្ងៃសិទ្ធិនារី រីយ៉ាគិតសុំអ្នកម៉ាក់ទៅដើរលេងជាមួយមិត្តភក្តិដើម្បីលំហែរខួរក្បាល។</div><br /><div>តែដល់ថ្ងៃសិទ្ធិនារីឈានចូលមកដល់បែរជា<br />នាងមិនហ៊ានហារមាត់សុំគាត់ទៅវិញ។​ប៉ុន្តែដោយសារតែសំលេងទូរស័ព្ទរបស់មិត្តបានតេមកទឿនម្តងហើយម្តងទៀតទើបជំរុញអោយខ្ញុំ</div><br /><div>ហ៊ានហារមាត់សុំំម៉ាក់របស់ខ្ញុំ។<br />​ម៉ាក់!!​!​ មានការអីកូនសំឡាញ់?​នែ!​កូន​នែ!!!​មានការអីកូនឆាប់និយាយមកកុំខ្លាចអីណាកូន។កូនចង់បានអីពីម៉ាក់និងប៉ាទៅកូន?<br />នែ!​ម៉ាក់ហា!​កូនមិនចង់បានអីពីប៉ានិង​ម៉ាក់ទេ។កូនគ្រាន់តែចង់សុំប៉ានិងម៉ាក់ទៅដើរលេងតាមមាត់ទន្លេជាមួយមិត្តភក្តិតែប៉ុណោះ។</div><br /><div>ថាម៉េចកូន!​កូនគិតសុំប៉ានិងម៉ាក់ទៅដើរលេងជាមួយមិត្តភក្តិ។​តើម៉ាក់និងប៉ាយល់ព្រមទេ?​ប៉ានិងម៉ាក់អនុញ្ញាតិអោយកូនទៅតែមិនត្រូវធ្វើអ្វីអោយខុសពីច្បាប់ស្រីនោះទេណាកូនមាសម្តាយ។</div><br /><div>ហើយម៉្យាងទៀតកូនត្រូវត្រឡប់មក<br />វិញមុនម៉ោង៥ល្ងាចណាកូន។​ចាស!​កូនដឹងហើយម៉ាក់។​ម៉ាក់និងប៉ាកូនជំរាបលាសិនហើយ។​អើ!​ទៅចុះណាកូន។​ថែរក្សាខ្លួនផងណា។<br />​ចាស!ម៉ាក់។​​បន្ទាប់ពីបានលាម៉ាក់រួចហើយរីយ៉ាបានបើកឡានចេញពីផ្ទះរបស់នាងសំដៅទៅផ្ទះរបស់គន្ធា</div><br /><div>ដែលជាមិត្តសំលាញ់។គន្ធាមកប្រញាប់មក!​យើងប្រញាប់ទៅហើយក៏ប្រញាប់មកវិញដែរណា។​តោះឡើងឡានទៅ!អើនិយាយអញ្ជឹងឯងអីក៏មុខក្រៀមម្ល៉េះ?មានរឿងអីកើតឡើងចំពោះអីទៅគន្ធា?អ្ហើយ!​រីយ៉ាតើឯងដឹងទេម្តាយរបស់គ្នាគាត់ចង់អោយគ្នារៀបការជាមួយកូនមន្រ្តីរាជ្យការម្នាក់។</div><br /><div>តើឯងគិតថាវាល្អទេបើគ្នាមិនបានស្រឡាញ់គេផងហ្នឹង?​បើឯងមិនស្រឡាញ់គេហេតុអីបានជាឯងមិនបដិសេធនឹងម្តាយរបស់ឯងទៅ?​ដូចដែលឯងដឹងស្រាប់ហើយរីយ៉ាចំពោះចារឹកម្តាយគ្នានោះអី។​បើគ្នាមិនធ្វើតាមគាត់ទេគាត់នឹងបញ្ជូនគ្នាអោយទៅនៅអាមេរិចតែម្នាក់ឯងហើយ។<br />ចុះឯងគិតយ៉ាងម៉េចចំពោះវាសនា?នែ!គ្នាប្រាប់ឯងចុះវាសនាជាមនុស្សល្អណាស់ថែមទាំងរៀនពូកែទៀត។តើឯងដាច់ចិត្តរៀបការចោលគេរឺ?វាសនា!!គ្នាស្រឡាញ់គាត់ខ្លាំងណាស់តែ​តែ!​​ តែយ៉ាងម៉េច!​ ម្តេចមិនជំរាប់គាត់ពីចំនងស្នេហ៍របស់ឯងនិងវាសនាអោយគាត់ដឹងទៅ?រីយ៉ា​អើយឯងនិយាយចេះតែស្រួលហើយតែចំនែកគ្នាជាអ្នកធ្វើវិញវាសែនពិបាកណាស់។​ចារឹកម៉ាក់គ្នាពិបាកនឹងផ្គាប់ចិត្តណាស់។អើ!​​ មកពេលនេះជាពេលដើរលេងណាមិនមែនជាពេលត្រូវពិបាកចិត្តនឹងរឿងប៉ុនហ្នឹងទេ។<br />ចាំពេលណាចិត្តម៉ាក់ឯងគាត់សប្បាយចិត្តចាំប្រាប់រឿងឯងនិងវាសនាអោយគាត់ដឹង។</div><br /><div>តោះយើងប្រញាប់ទៅ។​ពេលទៅដល់មាត់ទន្លេហើយខ្ញុំនិងគន្ធាបានចតឡាននៅកន្លែងផ្ញើឡានរួចពួកយើងទាំងពីរបានដើរ</div><br /><div>សំដៅទៅមាត់ទន្លេដើម្បីមើលទឹកទន្លេ។​ពួកយើងសប្បាយរីករាយណាស់តែភាពសប្បយរីករាយរបស់ខ្ញុំបានធ្វើអោយខ្ញុំនឹកឃើញដល់សំនាងដែល</div><br /><div>ជាមនុស្សដែលខ្ញុំស្រឡាញ់។ខ្ញុំបានស្លុងគំនិតគិតដល់គេរហូតដល់មិនលឺគន្ធាហៅខ្ញុំ។​រីយ៉ា!​រីយ៉ា!!​ឯងកុំធ្វើអោយគ្នាភ័យណា។​រីយ៉ា!!!!!!​ចាស!​មានការអីគន្ធាបានជាស្រែកលឺម្ល៉េះ។មើលន!!​គេមើលមកយើងគ្រប់ៗគ្នា!​មិនអោយគេមើលយ៉ាងម៉ិចបើឯងមិនដឹងបន្តែតអារម្មណ៍គិតដល់ណាហើយ?​ប្រាប់គ្នាមើ!​តើឯងកំពុងគិតដល់សំនាងរឺ? អើ!​គ្នាបានគិតដល់សំនាងមែន។អេ​និយាយអញ្ចឹងពេលយើងជិះឡានមកខ្ញុំដូចជាបានឃើញសំនាងឈរនិយាយគ្នាជាមួយស្រីម្នាក់នៅជិត</div><br /><div>សាលារបស់យើង។មែនរឺ!!​រីយ៉ាឈ្ងោកមុខចុះ។នែ​រីយ៉ា​ !ឯងកុំពិបាកចិត្តអី។​រឿងស្នេហាឯងគួរតែអោយ<br />វាដើរទៅដោយសន្សើមៗចុះកុំបង្ខំវាធ្វើអ្វី។រីយ៉ាបានងក់ក្បាលយល់ព្រមនឹងគន្ធាហើយចោល</div><br /><div>កន្ទុយភ្នែកមើលទៅទឹកទន្លេដែលកំពុងតែបក់រវ៉ិចៗស្រាប់តែនាងមានអារម្មណ៍ចង់ត្រឡាប់ទៅផ្ទះវិញភ្លាម។​គន្ធា!តោះយើងត្រឡប់ទៅវិញខ្ញុំលែងចង់នៅទីនេះទៀតហើយ។​តោះយើងទៅ!​អើ!​ចុះវាយ៉ាងម៉ិចឯងទៀតហើយហ្នឹង?មិនទាន់ដល់ម៉ោងកំនត់របស់ម្តាយឯងផងហ្នឹង។​មែនហើយវាមិនទាន់ដល់ម៉ោងកំនត់របស់ម្តាយគ្នាមែនប៉ុន្តែគ្នាចង់ទៅវិញ។​អញ្ចឹងស្រេចតែចិត្តឯងចុះ!ក្រោយពីពួកយើង<br />និយាយគ្នារួច​ពួកយើងក៏បានចេញពីមាត់ទន្លេត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។<br />ខ្្ញុំបានជូនគន្ធាទៅផ្ទះហើយក៏ត្រឡប់មកផ្ទះវិញ។ក្រោយពីបើកឡានចេញពីផ្ទះគន្ធាមិនបានប៉ុន្មានផង​<br />ស្រាប់តែសំលេងទូរស័ព្ទខ្ញុំក៏រោទិ៍ឡើងនោះជាលេងរបស់សំនាង!​ខ្ញុំប្រញាប់ទទួលទូរស័ព្ទនិយាយជា<br />មួយសំនាង។​ហេឡូ!សំនាង​! ​បាទ!​សំនាងសុខសប្បាយទេ? ធម្មតា។​ចុះរីយ៉ាវិញសុខសប្បាយទេ។<br />ចាស!​ដូចគ្នា!​ចុះសំនាងឯងមានការអីចង់និយាយជាមួយខ្្ញុំ?​អឹ​!​នែ!​ខ្ញុំសូមជួបរីយ៉ាបន្តិចបានទេ?​ព្រោះ<br />ខ្ញុំចង់និយាយរឿងមួយជាមួយរីយ៉ាឯង។​ចាស!បាន។​តើអោយខ្ញុំទៅជួបសំនាងឯងនៅឯណាទៅ?<br />បាទ!នៅភោជនីយដ្ឋានដែលនៅជិតសាលារបស់យើង។​Ok!​ខ្ញុំទៅដល់ឥឡូវហើយ។<br />អញ្ចឹងចាំជួបគ្នានៅទីនោះណា​bye!bye<br />មួយស្របក់ក្រោយមក!ខ្ញុំបានទៅដល់កន្លែងដែលសំណាងបាននាត់ជាមួយខ្ញុំ។<br />ពេលទៅដល់ទីនោះភ្លាមសំនាងបានចេញមកទទូលខ្ញុំនៅមុខទ្វាចូល។<br />រីយ៉ារីករាយណាស់ដោយបានជួប។​ចាស!ដូចគ្នា។​តោះយើងចូលទៅញាំអីសិនទៅ។​ចាស!​យល់ព្រម។​<br />សំនាង!​រីយ៉ា!​ចង់ញាំអី??​រីយ៉ានិយាយមុនខ្ញុំចុះ។​ចាស!ស្រេចតែសំនាងចុះ។<br />អញ្ចឹងយកសាច់មាន់បំពងពីរចានហើយដំឡូងបារាំងបំពងព្រមទាំងទឹកម្រេចផង។<br />ខ្ញុំបានហៅម្ហូបដែលរីយ៉ាចូលចិត្តមកហើយ។​ចាស!​រីយ៉ាអរគុណសំនាងច្រើនហើយ។<br />រីយ៉ាចាំញាំហើយចាំយើងនិយាយគ្នា។ពូកយើងញាំបន្តើរមើលមុខគ្នាបន្តើរ។​<br />ក្រោយពីញាំរួចសំនាងបាននិយាយមកខ្ញុំមុនថា!រីយ៉ាកុំស្រឡាញ់ខ្ញុំអី។ហេតុអីទៅសំនាង។<br />​ព្រោះរីយ៉ាឯងជាកូន<br />អ្នកមានវង្សត្រកូលខ្ពស់មិនគួរមកស្រឡាញ់មនុស្សមានឋានះទាបដូចខ្ញុំទេ។​<br />ហើយម្យ៉ាងវិញទៀតឪពុកម្តាយខ្ញុំបានភ្ជាប់ពាក្យខ្ញុំនិងនារីម្នាក់តាំងពីខ្ញុំនៅតូចម្ល៉េះ។<br />​ហេតុអ្វីបានជាសំនាងមិនប្រាប់រឿងនេះអោយខ្ញុំដឹងពីមុនមក។<br />អោយខ្ញុំសូមទោសរីយ៉ា។​ពីមុនឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំមិនហ៊ានប្រាប់ខ្ញុំអោយដឹងពី<br />រឿងនេះព្រោះពួកគាត់គិតថាខ្ញុំនៅក្មេងពេក។<br />ហើយថ្ងៃនេះជាថ្ងៃចុងក្រោយហើយរវាងរីយ៉ានិងខ្ញុំ។<br />ហេតុអីសំនាងមានគេហើយ​បែរជាយើងទាំងពីរមិនអាចជួបមុខគ្នាទៀត។<br />ព្រោះខ្ញុំ!​នែ​ អើ!! ត្រូវចូលរោងការខានស្អែកនេះហើយ។​ក្រោយពីបានលឺថាមនុស្សដែលខ្លួន<br />ស្រឡាញ់ត្រូវចូលរោងការទាំងចិត្តគេនៅស្រឡាញ់ខ្លួននោះរីយ៉ាបានងងឹតមុខដួលមុខសំនាង<br />ដែលជាសង្សារសំនប់ចិត្ត។<br />សំនាងក្រោយពីបានឃើញរីយ៉ាដួលនៅចំពោះពីមុខរបស់ខ្លួនក៏ប្រញាប់យកនាងទៅមន្ទីរពេទ្យភ្លាម។<br />បន្តិចក្រោយមករីយ៉ាបានដឹងខ្លួនហើយបានសួរទៅសំនាងបន្តទៀត។​សំនាងត្រូវចូលរោងការខានស្អែករឺ។<br />សំនាងឆ្លើយទាំងចិត្តអូលនែនបំផុតសឹងតែប្រេះទ្រូងចេញមកក្រៅ។<br />រីយ៉ាខ្ញុំពិតជាស្រឡាញ់រីយ៉ាឯងខ្លាំងណាស់តែខ្ញុំ!!​តែសំនាងមិនអាចល្មើសនឹងសំដីរបស់លោកឪពុកអ្នក<br />ម្តាយបានរឺ។​បាទ!​មិនជាថ្វីទេ!​​រីយ៉ាយល់ពីចិត្តរបស់សំនាងឯងហើយ។<br />ក្រោយពេលដែលរីយ៉ានិយាយចប់សំនាងបាតេហៅគន្ធាដែលជាមិត្តរបស់រីយ៉ាមកយក<br />រីយ៉ាទៅផងព្រោះនាងមិនសូវស្រូលខ្លួនទេ។​បន្ទាប់ពីសំនាងបានបិទទូរស័ព្ទហើយ<br />ក្រលេកមើលទៅរីយ៉ាក៏ឃើញទឹកភ្នែករបស់រីយ៉ារមៀលធ្លាក់ចុះមកលើផែនថ្ពាល់ដ៏រលោងរបស់<br />រីយ៉ា។​រីយ៉ាឈប់យំទៅណា!​សំនាងឈប់និយាយមួយស្របក់ក្រោយមកក៏ឃើញ<br />គន្ធាមកដល់ល្មម។​អើ!​គន្ធាមកដល់ល្មម។អោយខ្ញុំសូមពឹងគន្ធាផងណា។​<br />ជួយជូនរីយ៉ាទៅដល់ផ្ទះរបស់នាងផង។​ក្រោយពីសំនាងនិយាយចប់រីយ៉ាបាន<br />ជូនពរទៅសំនាង។​សូមបងរៀបការចុះកុំគិតពីរីយ៉ាអី។​<br />ហើយរីយ៉ាសូមជូនពរបងសំនាងអោយជួបតែសេចក្តីសុខគ្រប់វិនាទីហើយកុំអោយ<br />ជួបរឿងដ៏ឈឺផ្សារវាងខ្ញុំនិងសំនាងទៀត។​សំនាងបានអរគុណរីយ៉ាហើយដើរចេញទាំងទឹកភ្នែកលាយ<br />ឡំនឹងចិត្តអានិតអាសូររីយ៉ាយ៉ាងខ្លាំង។​រីយ៉ាបានក្រលេកមើលសំនាងទល់តែបាត់រូបសំនាង<br />ពីភ្នែករបស់នាង។​ទីបំផុតរីយ៉ាបានត្រឹមតែក្រំគ្រាចិត្តតែប៉ុណោះ។​ហើយនិយាយក្នុងចិត្តថាសំនាង<br />បើមានជាតិក្រោយពិតរីយ៉ាសូមផ្សងជួបបងទៀតហើយកុំអោយព្រាត់ប្រាសដូចជាតិនេះទៀត។<br />​​​​​(ចប់)<br />​<br /><span style="color:#006600;">វាចារសោភា៖​នេះជារឿងមួយដែលឆ្លុះបញ្ចាំងពីស្នេហ៍យុវវ័យសម័យឥឡូវ។<br />ហើយនាងខ្ញុំសូមនិយាយថាបើមិត្តណាបានជួបប្រទះស្នេហាដូចរឿងនេះសូមមិត្តប្រុសៗទាំង<br />អស់គ្នាតាំងចិត្តអោយហំមិនត្រូវសំរក់ទឹកភ្នែកនៅមុខនារីដែលខ្លួនស្រឡាញ់អោយសោះ។</span></div><br /><div><span style="color:#006600;">ព្រោះក្នុងនាម<br />ជាកូនប្រុសមិនត្រូវសំរក់ទឹកភ្នែកអោយនារីឃើញទេ។<br />សូមអរគុណ!!<br />រៀបរៀងនឹងសរសេរដោយប្អូនស្រី​សួន​សោភា។<br /></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-511371119511779491?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-19114315517840083542008-03-24T05:18:00.000-07:002008-03-24T05:32:56.833-07:00<span style="color:#cc0000;">កើតមកវាសនាមិនគាប់កម្មតាមមកពង្រាត់អោយព្រាត់លោកឪពុកអ្នកម្តាយរួមទាំងប្រុសស្នេហាស្នេហ៍ស្មើនឹងជីវិត។<br />សោភាជាស្រីដែលមានរូបសម្ផស្សស្រស់ស្អាតព្រមទាំងជាស្រីដែលមានសំដីទន់ភ្លន់មួយរូប។<br />តែជាកម្មពារអ្វីដែលនាងកើតមកជាកូនអ្នកក្រមិនស្រនុកដូចជាស្រីដទៃទៀតដែលរៀនជាមួយនាង។<br />ថ្ងៃនេះសោភាបានមកជួយលក់ចេកអាំងជាមួយលោកយាយដែលមានវ័យជំនាស់ម្នាក់ដើម្បីរកថវិកាសំរាប់អោយប្អូនប្រុសបន្តការសិក្សារៀនសូត្រ។​យាយថ្ងៃនេះយាយទៅសំរាកចុះទុកអោយចៅលក់តែម្នាក់ឯងបានហើយ។​មិនអីទេចៅឆាប់ទៅរៀនទៅប្រយត្ន័ទៅរៀនយឺតម៉ោងណាចៅ។​ទេយាយថ្ងៃនេះចៅអត់ទៅរៀនទេ។យាយអញ្ជើញទៅសំរាកយកកំលាំងព្រោះយាយនឿយហត់ខ្លាំងណាស់។​អើ!​យាយចូលទៅដេកហើយណា។​ចាស!​យាយ។​ដោយមិនអស់ចិត្តយាយក៏បានត្រឡប់ក្រោយសូរចៅថាហេតុអ្វីបានជាចៅឈប់?​ចាស!​យាយចៅត្រូវបានឈប់សំរាករយៈពីរថ្ងៃកន្លះព្រោះសាលារបស់ចៅគេឈប់ប្រលង<br />ថ្នាក់ទីប្រាំបួនដូច្នេះចៅត្រូវឈប់សំរាក។​ក្រោយពីបានស្តាប់ចៅនិយាយរួចយាយក៏បានដើរចូលក្នុងបាត់ទៅ។បន្តិចក្រោយមកមានឡាន<br />មួយយ៉ាងស្អាតបើកមកឈប់នៅពីមុខតូបរបស់នាងធ្វើអោយនាងភ្ញាក់ព្រើត។​រំពេចនេះមានបុរសសង្ហារម្នាក់បានបើកទ្វាឡានដើរសំដៅសោភា​រួចសួរសោភាសុខសប្បាយជាទេ?​ដោយបានលឺដូច្នេះខ្ញុំភាំងស្មារតីអស់រលីងក្រោយពីងើយមុខមើលទៅបុរសសង្ហារនោះ។<br />ដោយមិននឹកស្មានថាបុរសសង្ហារនោះគឺជារិទ្ធីដែលជាមិត្តរួមថ្នាក់កាលរៀននៅក្នុងជាមួយគ្នាតាំងពីថ្នាក់ទីប្រាំបួន<br />មកម្ល៉េះ។សោភាចាំខ្ញុំបានទេ?​ខ្ញុំធ្លាប់ប្រាប់សោភាមុនពេលដែលខ្ញុំទៅប្រទេសជប៉ុនថាចាំខ្ញុំណាពេលដែលខ្ញុំរៀនចប់ខ្ញុំនឹងមកស្តីដណ្នឹងសោភានោះអី។​តើសោភានៅចាំទេ?​ចាស!នាងខ្ញុំនៅចាំគ្រប់សំដីរបស់រិទ្វីឯងជាប់ជានិច្ច។មោះសោភាចាំខ្ញុំជួយបង្កាត់ភ្លើងអោយសោភាណា។<br />ទេកុំអីប្រយ័ត្នប្រលាក់ខោអាវរបស់រិទ្ធីឯង។​អត់អីទេសោភាការងារប៉ុនហ្នឹងខ្ញុអាចធ្វើបានណា។​ធ្វើបានរឺ??​អញ្ចឹងតាមតែចិត្តរិទ្ធីឯងចុះ។សោភាទៅអង្គុយលើតូបចុះ!ហើយចាំមើលស្នាដៃរបស់អ្នកមកពីប្រទេសជប៉ុនមើ!ចាស!អោយតែបានដូចមាត់ចុះកំលោះជប៉ុន។<br />ទោះបីជារិទ្ធីខិតខំបង្កាត់ភ្លើងយ៉ាងណាក៏នៅតែមិនឆេះដដែល<br />តែបែរជាប្រលាក់ខោអាវទៅវិញ។សោភាអស់សំនើចចំពោះកំលោះជប៉ុនរូចនិយាយទៅកាន់រិទ្ធីថា!​រិទ្ធីធ្វើកើតហើយប៉ុន្តែមិនមែនធ្វើកើតបីជារិទ្ធិេះនាងញ្ជើញទៅសំរាន្តខាងបង្កាត់ភ្លើងនោះទេតែបែរជាជោគជ័យខាងខោអាវទៅវិញ។<br />ពាក្យសំដីនិងស្នាមញញឹមរបស់សោភាបានធ្វើអោយទឹកចិត្តរិទ្ធីកាន់តែជ្រាលជ្រៅៗទៅចំពោះសោភា<br />ដោយមិនចង់ត្រឡប់ទៅវិញទេ។​រិទ្ធីបានមកជួយលក់ចេកអាំងខ្ញុំពេញមួយថ្ងៃហើយគួរតែត្រឡប់ទៅផ្ទះហើយកុំអោយប៉ាម៉ាក់បារម្ភព្រោះ<br />ទើបនឹងមកពីប្រទេសជប៉ុនផងណា។ក្រោយពេលសោភាបាននិយាយចប់រិទ្ធីបានលាសោភាត្រឡប់ទៅ<br />ផ្ទះតាមពាក្យស្នើសុំរបស់សោភា។សោភាបានថ្លែងអំនរគុណចំពោះរិទ្ធីដែលបានចំណាយពេលដ៏មានតំលៃ<br />មកជួយលក់ខ្ញុំ។រិទ្ធីតបយ៉ាងសប្បាយរីករាយបំផុត​បាទ!រីករាយជានិច្ច។​បន្តិចក្រោយមករិទ្ធីបានត្រឡប់មកដល់ផ្ទះក៏គាប់ជួនជួបនឹងម៉ាក់នៅសួនច្បារ។​រិទ្ធីបែបភ័យផងចង់យំផង​ក៏បានបិទឡានថ្មមបំផុតហើយដើរលបៗចូលក្នុងផ្ទះកុំអោយម្តាយដឹងទាន់។ប៉ុន្តែត្រូវម្តាយឃើញទាន់។រិទ្ធី!បាទ!!ម៉ាក់។​កូនទើប៉ាក់។​កូនទើមនឹងមកពីណាហ្នឹងហាស?​បាទម៉ាក់នែ​!​នែកូន​។រិទ្ធីក៏បានរត់ចូលក្នុងផ្ទះដោយមិនឆ្លើយនឹងម្តាយទេ។​យ៉ាប់ណាស់កូននេះទើបតែមកពីប្រទេសជប៉ុនសោះមានមិត្តនាំដើរលេងហើយ។​លុះស្អែកឡើងរិទ្ធីបានបើកឡានមកជួយលក់ចេកអាំងជាមួយសោភាទៀត។តែជាចៃដន្យសោភាបានងងឹត<br />មុខដួលព្រោះអោនងើបៗច្រើនពេក។រិទ្ធីឃើញដូច្នេះក៏ប្រញាប់បីសោភាដាក់ក្នុងឡានឆ្ពោះទៅកាន់មន្តីរពេទ្យ។<br />ក្រោយពេលសោភាដឹងខ្លួនឡើងរិទ្ធីបានទិញផ្លើឈើនិងអ្វីផ្សេងៗទុកអោយសោភាញាំដើម្បីអោយមាន<br />កំលាំង។រិទ្ធីខ្ញុំសូមអរគុណរិទ្ធីចំពោះទឹកចិត្តដ៏ល្អរបស់រិទ្ធីហើយណាតែថ្ងៃក្រោយមិនបាច់ធ្វើដល់ថ្នាក់<br />ហ្នឹងពេកទេ។ហេតុអ្វីសោភា??​ព្រោះតែខ្ញុំមិនចង់រំខានរិទ្ធីទេ។​តែនេះជាការពិតជួយដោយស្មោះទេតើ។<br />បន្ទាប់ពីបាននិយាយរួចរិទ្ធីបាននាំសោភានឹងជីដូនត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។ក្រោយពេលរិទ្ធីបានជូនសោភាមក<br />ដល់ផ្ទះហើយរិទ្ធីនៅអង្គុយលើតូបជាមួយយាយរបស់សោភា។​រិទ្ធីតើចៅស្រឡាញ់ចៅស្រីយាយរឺ។<br />រិទ្ធីបែបនៅអល់អាក់ពេលលឺលោកយាយសួរដូច្នេះហើយក៏ឆ្លើយទាំងត្រដាប់ត្រដួសបាទលោកយាយ<br />ចៅពិតជាស្រឡាញ់សោភាមែន។​ចៅត្រូវហ៊ានប្រាប់នាងដោយផ្ទាល់ណាចៅ។​បាទលោកយាយ។<br />គាប់ជូនពេលដែលរិទ្ធីបានប្រាប់លោកយាយថាខ្លួនស្រឡាញ់សោភាចំពេលដែលនាងមកដល់ហើយ<br />បានស្តាប់លឺរាល់រឿងទាំងឡាយដែលរិទ្ធីបាននិយាយជាមួយលោកយាយរបស់ខ្លួន។<br />ពេលនោះខ្ញុំបានដើរមកជិតយាយនិងរិទ្ធីហើយនិយាយរិទ្ធីស្រឡាញ់រឺ។​បាទវាជាការពិតណាស់។<br />ទេមិនបានទេខ្ញុំក្រណាស់ម្តេចនឹងអាចទៅរួចដូចពាក្យចាស់មួយឃ្លាបានពោលថា" ដៃខ្លីកុំឈោងស្រវារ<br />អោបភ្នំដែលមានទំហំសែនធំអោយសោះ" ព្រោះវានាំអោយមានគ្រោះថ្នាក់។ភ្លាមនេះរិទ្ធីបានប្រកែកកាត់សំដីភ្លាម។​ទេសោភាខ្ញុំពិតជាស្រឡាញ់សោភាមែនណាពិត​មិនកុហកទេ។​សំដីប្រុសដូចជាទឹកហូរ<br />មិនចេះហត់ពាក្យប្រុសស្បថមិនដែលទៀងសូម្បីតែមួយម៉ាត់។​ពេលរិទ្ធីបានលឺពាក្យរបស់<br />ខ្ញុំនោះបានត្រឹមតែអោនមុខចុះហើយជំរាបលាលោកយាយព្រមទាំងខ្ញុំផងដែរដោយគេបាន<br />បន្សល់ទុកសំនួរមួយនៅនឹងខ្ញុំ។សោភាខ្ញុំរង់ចាំចំលើយពីសោភាណានៅថ្ងៃស្អែក។<br />ថារួចរិទ្ធីបានបើកឡានចេញពីផ្ទះរបស់នាងយ៉ាងលឿន។<br />ខ្ញុំគិតហើយគិតទៀតចំពោះសំនួររបស់រិទ្ធីមកខ្ញុំ។​ខ្ញុំឆ្ងល់កាលដែលគេនៅជិតខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍<br />ថាស្រឡាញ់គេបន្តិចសោះ។​តែហេតុអ្វីពេលនេះចិត្តខ្ញុំហេតុអ្វីក៏ពុះកញ្ជ្រោលសួររកតែគេម្នាក់<br />គត់អញ្ជឹង?<br />លុះស្អែកឡើងរិទ្ទីបានមកម្តងទៀតដើម្បីទទួលចំលើយពីខ្ញុំ។​គាត់បានប្រាប់ថាលោកឪពុក<br />អ្នកម្តាយរបសល់គាត់បានយល់ព្រមទទួលខ្ញុំធ្វើជាកូនប្រសារ។ក្រោយពេលបានលឺរិទ្ធីនិយាយចប់រិទ្ធីបានសួរ<br />ខ្ញុំថាតើសោភាជឿរចិត្តហើយរឺនៅ។​ខ្ញុំនៅតែមានៈមិនផ្តល់ចំលើយដែលគាត់បានសួរខ្ញុំនោះទេ។<br />រិទ្ធីបានអង្វរខ្ញុំម្តងហើយម្តងទៀតតែខ្ញុំនៅតែមិនមាត់ជាមួយគេសូម្បីតែមួយម៉ាត់។ដោយខ្លាចខ្ញុំមិនជឿ<br />គាត់ថាមានចិត្តស្មោះចំពោះខ្ញុំគាត់បានរត់ចូលទៅចំពីមុខឡានដែលកំពុងបើកយ៉ាងលឿនដែលសំដៅ<br />មកចំពីមុខគាត់។ភ្លាមនោះខ្ញុំប្រុងនឹងហារមាត់ប្រាប់គាត់ថា!​ភាព្រមស្រឡាញ់បងហើយ។​<br />ប៉ុន្តែអ្វីៗហួសពេលហើយ។​ឡានបានបុកគាត់ចំពីមុខដោយពេញទំហឹង។រំពេចនោះគាត់បានខ្ទាត<br />ចេញពីឡានដែលបានបុកគាត់។​ក្រោយពេលបានឃើញមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់កំពុងដេក<br />ក្នុងថ្លក់ឈាមដោយដកដង្ហើមដាច់ៗពីគ្នាបានធ្វើអោយខ្ញុំស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំងរួចស្ទុះទៅអោប<br />មនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់រួចនិយាយថា៖​<br />បងរិទ្ធីអោយសូមទោសបងផងអូនមិនមានបំណងធ្វើដូច្នេះទេតែអូនគ្រាន់តែចាំមើលចិត្តបង<br />បន្តិចទៀតសិន។ហេតុអ្វីបានជាបងគិតខ្លីម្ល៉េះ?​ភាខុសហើយបងដាក់ទោសភារឺស្អប់ភាស្រេចតែ</span><br /><span style="color:#cc0000;">ចិត្តបងចុះ។​ភាបងមិនដែលស្អប់រឺក៏ខឹងអូនម្តងណាឡើយ។<br />បងរិទ្ធីភាអរគុណបងច្រើនណាស់ហើយក៏ជំពាក់គុណបងច្រើនណាស់ក្នុងជាតិនេះភាសង<br />បងមិនអស់ទេ។​ភាបងជួយដោយស្មោះមិនបានគិតថាចង់បានគុណស្រ័យពីភានោះទេ។<br />ក្រោយពីបានលឺពាក្យសំដីរបស់រិទ្ធីភ្លាមទឹកភ្នែករបស់សោភាបានហូរចុះមកដូចជាទឹក<br />ភ្លៀងជោកពាសពេញផែនថ្ពាល់ដ៏មត់រលោងរបស់នាង<br />។​បងរិទ្ធីសូមបងកុំទៅណាចោលភាទៀតអោយសោះណា។អូនពិតជាត្រូវការបងណាស់។<br />ភានេះជាពាក្យចុងក្រោយរបស់បងហើយ!​ភាតើអូនព្រមជឿរបងហើយរឺនៅ? ប្រសិនបើបងបានលឺ<br />ពាក្យអូនថាស្រឡាញ់តែមួយមាត់ក៏បងស្លាប់អស់ចិត្តដែរ។​សោភាបានយកដៃខ្ទប់មាត់<br />របស់រិទ្ធីកុំអោយនិយាយពាក្យនេះទៀត។បងកុំនិយាយពាក្យអពមង្គលអី។<br />ភាស្រឡាញ់បងជាងជីវិតរបស់ភាទៅទៀត។​ក្រោយពេលបានលឺពាក្យថាស្រឡាញ់<br />ចេញពីមាត់មនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ភ្លាមមច្ចុរាជក៏បានផ្តាច់ជីវិតរិទ្ធីទៅភ្លាមដោយបន្សល់ទុក<br />នូវតែអានុស្សាវរីយ៍រវាងភានឹងរិទ្ធីព្រមទាំងសំលេងយំសោកបោកខ្ញុំរបស់សាភាដោយមិនបាន<br />ឆ្លើយប្រាប់ថាស្នេហ៍ចំពោះមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់ពីមុនមក។ទីបំផុតអ្នកដែលរង់ទុក្ខគឺជារូបខ្ញុំម្នាក់គត់។</span><br /><span style="color:#cc0000;">បងរិទ្ធីភាស្រឡាញ់បងខ្លាំងណាស់!!!!!ហើយភាសូមផ្សងជួនបងនៅជាតិក្រោយទៀត)។</span><br /><br /><span style="color:#cc0000;"><br /><span style="color:#cc33cc;">វាចារសោភា៖​ចាស!​រឿងនេះ​ថ្វីត្បិតតែនាងខ្ញុំយកឈ្មោះនាងខ្ញុំមកដាក់ជាតួអង្គឯកមែន<br />ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងរបស់នាងខ្ញុំទេ។​រឿងនេះបានឆ្លុះបញ្ចាំងពីចំនងស្នេហ៍ដ៏ស្មគ្រ័ស្មោះនិង<br />ពោរពេញដោយចិត្តតស៊ូព្យាយាមលះបង់គ្រប់បែបយ៉ាងដើម្បីបញ្ជាក់ពីចិត្តរបស់បុរសម្នាក់។<br />ហើយនាងខ្ញុំសូមសំនូមពរដល់អ្នកអានទាំងអស់គ្នាកុំធ្វើទង្វើរបស់តួឯងស្រី( សោភា)ក្នុងនេះអោយសោះជៀងវាងស្តាយក្រោយអស់មួយជីវិត៕</span><br /> </span><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-1911431551784008354?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-56211641405523591772008-03-21T18:42:00.000-07:002008-03-21T19:54:10.439-07:00<a href="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-R0nab7gHI/AAAAAAAAAGA/DOCdMnes3v8/s1600-h/000114.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180393691843100786" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; CURSOR: hand; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://bp2.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-R0nab7gHI/AAAAAAAAAGA/DOCdMnes3v8/s320/000114.jpg" border="0" /></a><br /><div>ក្រោយពេលដែលនាងខ្ញុំបានត្រឡប់ពីផ្ទះរបស់ម្តាយមីងរបស់ខ្ញុំមកខ្ញុំបានស្គាល់បុរសម្នាក់។​សព្វថ្ងៃគាត់រស់នៅឯខេត្តសៀមរាម<br />ហើយនាងខ្ញុំរស់នៅឯភ្នំពេញ។​គាត់ឈ្មោះសុផារ៉ាហើយគាត់ជាកូនប្រុលពៅក្នុងចំនោមបងប្អូន៥នាក់។គាត់ជាមនុស្សដ៏សែនសំនាងបំផុតហើយក៏សំនាងជាងនាងខ្ញុំច្រើនដែរត្បិតតែខ្ញុំកូនពៅក្នុងគ្រួសារដូចគាត់ដែរប៉ុន្តែខ្ញុំមិនសំនាងដូចគាត់ទេ</div><br /><div>។រូបគាត់ចង់ធ្វើអ្វីក៏បានចង់បានអ្វីក៏បានដូចបំនង។ឯចំនែកខ្ញុំពិតពុំដូចគាត់ទេ។​តាមការពិតរូបខ្ញុំនិងគាត់មិនមែនជាមិត្តនឹងគ្នាទេតែគេជាមិត្តរបស់បងស្រីរបស់ខ្ញុំទេតើ។​ថ្ងៃមួយបងស្រីរបស់ខ្ញុំបានcallទៅគាត់ហើយគាត់លើកទូរស័ព្ទតែបងខ្ញុំបានបិទ។​បន្ទាប់មកបងខ្ញុំបានcallទៅគាត់ម្តងទៀតដោយខ្ញុំនិយាយធ្វើជាគាត់។​ទីបំផុតខ្ញុំក៏បាននឹយាយជាមួយគាត់ហើយគាត់បានcall​មកខ្ញុំវិញក្នុងថ្ងៃតែមួយហើយពេលខ្ញុំញាំបាយល្ងាចរួចគាត់បានcall​មក​ខ្ញុំម្តងទៀត។ពួកយើងគ្រាន់តែស្គាល់គ្នាបានតែកន្លះថ្ងៃសោះគាត់បានចំនាយលុយរបស់គាត់អស់១៤$​សំរាប់call me។ពួកយើងបានស្គាល់ចំពេលដែលគាត់ត្រូវគេវាយត្រូវភ្នែកនិងដៃ។តាំងពីពេលនោះមកពួកយើងបានស្គាល់</div><br /><div>រិតតែច្បាស់ជាងគ្រាមុនទៅទៀត។ខ្ញុំមិនដឹងថាគាត់បានចាប់ចិត្តស្រលាញ់ខ្ញុំតាំងពីពេលណាមកទេ។</div><br /><div>គាត់បានcall មក​ខ្ញុំទៀតក្នុងកំឡុងពេលបុណ្យអុំទូក។​ពួកយើងបាននិយាយជាមួយគ្នាអស់មួយព្រឹក។លុះយប់គាត់បានcall មកខ្ញុំដើម្បីនិយាយជាមួយខ្ញុំ។តែពេលនោះខ្ញុំបានអោយគាត់ហៅឈ្មោះខ្ញុំពិតវិញដោយនិយាយថា</div><br /><div>ឈ្មោះដែលគាត់បានស្គាល់មិនមែនជាឈ្មោះពិតរបស់ខ្ញុំទេ។តាមការពិតនាងខ្ញុំបានកុហកគាត់ជាច្រើនណាស់។</div><br /><div>តែគាត់បាននិយាយថាតើគាត់សុំដាក់រ៉េស្តាប្រលងសុំស្នេហ៏បានទេ?ហើយជាប់ទេ?ក្រោយពីគាត់បានសួរខ្ញុំហើយគាត់បាននិយាយថាប្រហែលជាគាត់មិនជាប់ទេបើគាត់នៅឆ្ងាយពីខ្ញុំយ៉ាងនេះ។​មូលហេតុដែលធ្វើអោយគាត់និយាយដូច្នេះមកពីខ្ញុំបានប្រាប់គាត់ថាមានមនុស្សជាច្រើនបានសុំស្រលាញ់ខ្ញុំ។​ពេលដែលខ្ញុំបានលឺសំដីរបស់គាត់មកខ្ញុំភា្លមខ្ញុំក៏បានឆ្លើយទៅគាត់វិញថាជាប់រឺមិនជាប់គឺវាអាស្រ័យលើបុគ្គល</div><br /><div>ល្អរឺអាក្រក់មិនមែនការនៅជិតគ្នានោះទេ។ហើយប្រសិនបើអ្នកដែលនៅជិតយើងគេនោះជាមនុស្សអាក្រក់សួរ</div><br /><div>ថាយើងស្រលាញ់គេរឺអត់?និយាយទៅខ្ញុំទេដែលជាអ្នកបានកសាងអានុស្សាវរីយ៏ជាមួយគាត់មិនមែនបងរបស់ខ្ញុំទេ។</div><br /><div>ពួកយើងមិនដែលបានឃើញមុខគ្នាទេ។ពួកយើងបានមុខគ្នាតែនៅក្នុងcomputerទេ។នាងខ្ញុំបានស្រលាញ់គេតាំងពីពេលដែលនាងខ្ញុំបាននិយាយគាត់មកម្ល៉េះប៉ុន្តែនាងខ្ញុំមិនហ៊ានប្រាប់</div><br /><div>គាត់ថានាងខ្ញុំស្រលាញ់គាត់ទេ។ខ្ញុំមានតែពាក្យបង្អាប់គាត់ជាមួយស្រីផ្សេងទៅវិញ។</div><br /><div>តាំងពីពេលពួកយើងខាននិយាយជាមួយគ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងរយៈពេលយ៉ាងយូរ។</div><br /><div>ទើបខ្ញុំបានMissed call ទៅគាត់ដើម្បីអោយគាត់call មកវិញ។ខ្ញុំមិនសូវអស់លុយដើម្បីcall ទៅគាត់ទេព្រោះគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថាបើចង់ជួបគាត់Missed call មក​គាត់នឹងcall ទៅភ្លាមទោះទូរស័ព្ទមិត្តក៏ដោយ។មិនថាពេលណារឺពេលណាទេអោយតែខ្ញុំបានជួបគាត់ខ្ញុំ</div><br /><div>តែងនិយាយនែនាំគាត់អោយខិតខំរៀនសូត្រកុំឈ្លើយជាពិសេសកុំធ្វើខ្លួនអោយក្លាយទៅជាមនុស្សដែល</div><br /><div>សង្គមស្អប់ខ្ពើមអោយសោះ។​គាត់តែងតែស្តាប់រាល់ពាក្យនែនាំរបស់ខ្ញុំជានិច្ចហើយគាត់និយាយយ៉ាងផ្អែមជាមួយខ្ញុំរហូត។</div><br /><div>ក្រោយពេលខ្ញុំបិទទូរស័ព្ទហើយចូលគេងគាត់បានcallមក​ខ្ញុំម្តងទៀតតែបងប្រុសរបស់ខ្ញុំបានប្រាប់ថាខ្ញុំគេងលក់ហើយពេលលឺបងប្រុសរបស់ខ្ញុំថាដូច្នោះគាត់ក៏បាន</div><br /><div>ជំរាបលាបងប្រុសរបស់ខ្ញុំ។លុះស្អែកឡើងបងប្រុសរបស់ខ្ញុំប្រាប់ខ្ញុំថាមានអ្នកcall មក​រកខ្ញុំកាលពីយប់មិញប្រហែលជាម៉ោង១១យប់។ក្រោយពីបានស្តាប់សំដីរបស់បងប្រុសខ្ញុំយប់ខ្ញុំបានខ្ចីទូរស័ព្ទបងប្រុសខ្ញុំដើម្បីCallទៅគាត់វិញហើយសួរថាហេតុអ្វីcall មកទៀត។គាត់ឆ្លើយថាគាត់នឹកខ្ញុំណាស់ទើបគាត់ចង់បន្តការសន្ទនាជាមួយខ្ញុំទៀត។លុះយប់ខ្ញុំ</div><br /><div>បានMissed call​ទៅ​គាត់!ភ្លាមនោះគ្រាន់តែខ្ញុំដាក់ទូរស័ព្ទចុះគាត់បានcallមកវិញយ៉ាងលឿន។​ខ្ញុំបានទទួលទូរស័ព្ទយ៉ាងត្រេកអរបំផុត។ខ្ញុំមិនដឹងថាចិត្តខ្ញុំពេលនោះចង់ជួបគាត់ខ្លាំងនេះសោះ។</div><br /><div>ទើបខ្ញុំសួរចិត្តខ្លួនឯងថាតើបេះដូងរបស់ខ្ញុំត្រូវការគាត់ដែលរឺទេ?ពេលនោះបេះដូងខ្ញុំបានឆ្លើយថាវាពិតជាត្រូវការគាត់ខ្លាំងណាស់។ក្រោយពេលដែលខ្ញុំបានសួរខ្លួនខ្ញុ</div><br /><div>ហើយខ្ញុំបានអោយគាត់ជួយពន្យល់ខ្ញុំថាតើកត្តាអ្វីដែលបណ្តាលអោយកើតមានការបែកបាក់គ្នារវាង</div><br /><div>គូស្នេហ៍?តាមការពិតខ្ញុំដឹងប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹងចិត្តរបស់គាត់។ពេលនោះគាត់បានពន្យល់ខ្ញុំយ៉ាងល្អបំផុតដោយលើក</div><br /><div>ឧទាហរណ៍ដូចជាយើងទាំងពីរនាក់អញ្ជឹង។ខ្ញុំបានបដិសេធសំដីរបស់គាត់ហើយគាត់បានយល់ច្រឡំថាខ្ញុំ</div><br /><div>ស្រលាញ់គាត់ពីមុនមក។​ការពិតខ្ញុំបានស្រឡាញ់គាត់តែខ្ញុំមិនអោយគាត់ដឹង​ថែមទាំងប្រកែកថាខ្ញុំមិនបានស្រឡាញ់អ្នកឯងទេ។ពេលគាត់បានលឺដូច្នោះគាត់បាននិយាយទាំងអស់</div><br /><div>សង្ឈឹមថាបើអត់ស្រឡាញ់ទេឈប់ហៅគាត់ថាបងតទៅទៀតហើយឈប់Missed callទៅគាត់ទៀតទៅហើយគាត់ក៏ឈប់call មក​ទៀតដែរ។ក្រោយពីពួកយើងបិទទូរស័ព្ទខ្ញុំបានព្យាយាមCall ទៅគាត់ដើម្បីសាកចិត្តគាត់។តែគាត់មិនCallមក​វិញទេហើយពេលដែលខ្ញុំcallទៅសួរគាត់ថាហេតុអ្វីបានជាមិនcall មក។គាត់ឆ្លើយថាគាត់ខ្ជិលណាស់call មកធ្វើអីបើគេមិនស្រឡាញ់យើងផងហ្នឹង។ពេលដែលខ្ញុំបានលឺគាត់និយាយដូច្នេះភ្លាម</div><br /><div>ខ្ញុំក៏បានលាគាត់ចូលគេងហើយខ្ញុំបានគិតអំពីសំដីរបស់គាត់ដែលបាននិយាយចេញហើយនោះ។</div><br /><div>គិតចុះគិតឡើងទើមខ្ញុំសំរេចចិត្តថាខ្ញុំនឹងMissed callទៅគាត់ម្តងទៀតហើយប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំក៏ស្រលាញ់គាត់ដែរ។ពេលដែលខ្ញុំបានMissed call​ទៅគាត់ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាគាត់នឹងcall មក​វិញទេដោយសារគាត់បានខឹងខ្ញុំអំពីរឿងថ្ងៃមុនហើយ។ប៉ុន្តែការស្មានរបស់ខ្ញុំគឺ</div><br /><div>ខុស។គាត់បានcall មកវិញដូចសព្វដងអញ្ជឹងដែរ។ពេលនោះខ្ញុំបានយំនៅពេលដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយជាមួយគាត់។</div><br /><div>គាត់បានសួរថាកើតថីបានជាយំ?ខ្ញុំបាននិយាយថាខ្ញុំតូចចិត្ត។ជាការចៃដន្យមែនដោយពេលនោះគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថាគាត់រៀប</div><br /><div>នឹងចូលញាំអីជាមួយមិត្តភក្តិ។​ពេលនោះខ្ញុំក៏អោយគាត់និយាយពាក្យដែលគាត់និយាយជាមួយខ្ញុំនៅថ្ងៃមុន។</div><br /><div>គាត់ក៏បាននិយាយថា!បងស្រឡាញ់អូន។ពេលនោះខ្ញុំបានលឺហើយថាគាត់ស្រលាញ់ខ្ញុំដោយខ្ញុំធ្វើជាមិនលឺហើយអោយគាត់</div><br /><div>នឹយាយជាច្រើងដងថែមទាំងខ្លាំងទៀតផង។រំពេចនោះគាត់បាននឹយាយច្រើនដងហើយមិនសូវខ្លាំងទេ</div><br /><div>ព្រោះគាត់ខ្លាចខ្មាសគេព្រោះគាត់នៅជាមួយមិត្តរបស់គាត់។បន្ទាប់ពីគាត់និយាយថាស្រឡាញ់ខ្ញុំហើយ</div><br /><div>ខ្ញុំបានតបទៅគាត់វិញថាបើស្រឡាញ់ខ្ញុំត្រូវខិតខំសិក្សាអោយក្លាយជាសិស្សល្អកូនល្អនិងកុំដើរលេង</div><br /><div>ពេក។ក្រោយពេលខ្ញុំនិយាយចប់គាត់បានហៅខ្ញុំថាម្ចាស់ចិត្តបងអើយបានហើយណាចាំយើងនិយាយ</div><br /><div>គ្នាពេលក្រោយទៀត។បងសូមទៅជប់លាងសិនណាកុំគេចាំណាម្ចាស់ចិត្ត។ដោយខ្ញុំគិតថាយូរៗម្តងខ្ញុំក៏យល់</div><br /><div>ព្រមអោយគាត់ទៅ។ដោយខ្ញុំក៏ឆ្លើយOKជាមួយគាត់ព្រោះចង់អោយមនុស្សដែលខ្លួនស្រឡាញ់មានសេចក្តីសុខ។</div><br /><div>ខ្ញុំបានប្រាប់គាត់ថាបងប្រយត្ន័ខ្លួនផងណាបង។កុំជិះម៉ូតូលឿនពេលត្រឡប់មកវិញព្រោះអូនបារម្ភ។</div><br /><div>គាត់បានឆ្លើយថាបាទម្ចាស់ចិត្ត។លុះថ្ងៃក្រោយមកទៀតក្រោយពេលខ្ញុំបាននិយាយជាមួយម្តាយរបស់</div><br /><div>ខ្ញុំហើយខ្ញុំបាន Missed Callទៅគាត់ដើម្បីអោយគាត់call មកខ្ញុំវិញ។រំពេចគាត់ក៏បានcallមកយ៉ាងលឿនធ្វើអោយខ្ញុំសែនសប្បាយចិត្តយ៉ាងក្រៃលែង។ខ្ញុំបានលើកទូរសព្ទ័ហើយសួរសុខទុក្ខគាត់</div><br /><div>តាមធម្មតា។ពេលនោះគាត់បានឆ្លើយសួរមកខ្ញុំវិញ។ជាធម្មតាអោយតែគាត់Callមកខ្ញុំតែងតែសួរថាគាត់នៅឯណា។ប៉ុន្តែគាត់បានឆ្លើយថាគាត់នៅជិតព្រំឌែនថៃ។</div><br /><div>ចំលើយរបស់គាត់នេះបានធ្វើអោយខ្ញុំបារម្ភចំពោះគាត់យ៉ាងខ្លាំងភ័យខ្លាចក្រែងគាត់មានគ្រោះថ្នាក់ហើយ</div><br /><div>ម្យ៉ាងវិញទៀងខ្លាចក្រែងគាត់មើលឃើញពួកក្រមុំថៃហើយក្បត់ខ្ញុំ។​ក្រោយពីគិតហើយខ្ញុំបានសួរគាត់ថាបងទៅទីនោះធ្វើអ្វី?​គាត់ឆ្លើយថាបងមកទិញម៉ូតូ។​ខ្ញុំបានប្រាប់គាត់ថាប្រយ័ត្នស្រីថៃចាប់។គាត់ឆ្លើយថាមិនអោយអ្នកណាចាប់គាត់ទេក្រៅពីអ្នកនិយាយ</div><br /><div>ទូរស័ព្ទជាមួយគាត់ពេលនេះ។ខ្ញុំត្រេកអរណាស់ដោយបានលឺដូច្នោះ។</div><br /><div>គាត់ជាមនុស្សសំដីផ្អែមម្នាក់ហើយជាមនុស្សយល់ដឹងខុសត្រូវហើយគាត់មិនដែលអោយ</div><br /><div>ខ្ញុំគិតតែនៅផ្ទះពេកទេ។គាត់ចង់អោយខ្ញុំបានចេញទៅខាងក្រៅដូចគេខ្លះ។</div><br /><div>មូលហេតុដែលគាត់អោយខ្ញុំចេញទៅក្រៅព្រោះគាត់មិនចង់អោយអារម្មណ៍របស់ខ្ញុំស្មោគស្មាញ។</div><br /><div>គាត់ជាមនុស្សប្រុសដ៏ល្អម្មាក់ដែលខ្ញុំបានជួបប្រទះហើយក៏ជាមនុស្សប្រុសដែលខ្ញុំស្រឡាញ់ជាងគេ</div><br /><div>ដែលនៅលើលោកនេះ។មុនពេលខ្ញុំសំរេចចិត្តប្រាប់គាត់ថាខ្ញុំបានក្បត់គាត់ខ្ញុំបាននិយាយរឿងរបស់</div><br /><div>ខ្ញុំនិងគាត់ប្រាប់ទៅបងស្រីរបស់ខ្ញុំទាំងទឹកភ្នែកហូវរហាមដូចជាទឹកភ្លៀងដែលកំពុងធ្លាក់មកយ៉ាង</div><br /><div>ខ្លាំងអញ្ចឹង។ដោយបងស្រីខ្ញុំគាត់មិនដឹងជាធ្វើយ៉ាងណាគាត់បានត្រឹមតែអាណិតខ្ញុំដែលជា</div><br /><div>ប្អូនស្រីស្មោះម្នាក់ដែលបានបង្ខំចិត្តនិយាយថាក្បត់តែប៉ុណ្ណោះ។លុះយប់ឡើងខ្ញុំបាន Missed Call​ទៅគាត់ដើម្បីប្រាប់ថាខ្ញុំក្បត់បងហើយ។តាមការពិតខ្ញុំពិតជាមិនចង់និយាយអញ្ចឹងទេក៏ប៉ុន្តែ</div><br /><div>ស្របពេលដែលខ្ញុំឋិតនៅក្នុងសំរេចចិត្តមួយដ៏លំបាកដោយត្រូវនិយាយកុហកទាំងចិត្តនៅស្នេហ៍។​ខ្ញុំជាមនុស្សម្នាក់ដែលបានក្បត់ពាក្យសន្យារបស់ខ្លួនឯងព្រោះតែគ្រួសារនិងការសិក្សា។​ខ្ញុំបានធ្វើអោយគាត់ឈឺផ្សាណាស់។ជាចុងក្រោយនៃសំបុត្ររបស់អូននេះអូនសូមទោសចំពោះ</div><br /><div>រាល់កំហុសរបស់អូនហើយយអូនស្តាយក្រោយណាស់ដែលអូនបង្ខំចិត្តនិយាយអោយបងឈឺចាប់។</div><br /><div>អភ័យទោសអោយអូនផងណាបងសំឡាញ់។បើមានជាតិក្រោយមែនអូនសូមប្រាថ្នាជួបបងទៀត។</div><br /><div>ហើយអូននឹងចាំទទួលរាល់ពាក្យដៀលស្តីរបស់បងគ្រប់វិនាទី។</div><br /><div>អូនចង់ប្រាប់បងថាអូនពិតជាស្រឡាញ់បងខ្លាំងណាស់!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!</div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-5621164140552359177?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-74606765554626748352008-03-20T19:21:00.000-07:002008-03-20T19:24:17.975-07:00<a href="http://bp0.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-McQKb7gFI/AAAAAAAAAFI/qjbPpeAv0Xo/s1600-h/000113.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5180015060411187282" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_Yycn2n11nVk/R-McQKb7gFI/AAAAAAAAAFI/qjbPpeAv0Xo/s320/000113.jpg" border="0" /></a><br /><div><br />* នឹកអើយសែននឹកម្ខាស់ចិន្តា​​​​មិនដឹងថ្ងៃណាមានវាសនា<br /><br />​ជួបមុខស្រីស្រស់កន្និដ្ឋា​​​​​​ជាក់នឹងនេត្រារបស់បង​។<br /><br />*​បងសុបន្តិឃើញស្រស់នឹមនួន​​​ អូនល្អម្ល៉េះស្ងួនធ្វើអោយហ្មង<br /><br />​លួចស្នេហ៍លាក់ទុក្ខមានបំណង​ ​ចិត្តស្មោះស្នេហ៍ស្នងលើវរមិត្រ​។<br /><br />*​សង្ឃឹមថាស្រីនាងអភ័យ​​​​​​នឹងប្រោសប្រណីចំពោះចិត្ត<br />​<br />​ដែលលួចស្នេហ៍ស្និទ្ធស្រស់វរមិត្រ​ ប្រាថ្នារស់ជិតស្រស់មាសមេ​។<br /><br />*​ប្រសិនបើបងប្រាប់ពីបំនង​​​​​តើស្រស់នួនល្អងខឹងបងទេ<br /><br />​​រឺក៏ឆវីមិនទំនេរ​​​​​​​​​​រឺស្រីមានគេថ្នាក់ថ្នមហើយ​។<br /><br />*​បើស្រីពិតជានៅទំនេរ​​​​​​​សុំចិត្តមាសមេកុំកន្តើយ<br /><br />​សូមស្រីមេត្តាស្តីឆ្លងឆ្លើយ​​​​​​មួយម៉ាត់មកតើស្នេហ៍បងទេ​។<br /><br />*​បងពិតជាស្មោះស្រស់មាសមេ​​​ ពិតមិនងាករេចោលអូនទេ<br /><br />​​រូបបងជាប្រុសនៅទំនេរ​​​​​​ពុំទាន់មានគេក្នុងបេះដូង​។<br /><br />វាចារសោភាៈ​សូមខន្តីអភ័យទោសដោយនាងខ្ញុំជាស្រីតែបានតែងបទប្រុស។<br />ហើយបើតែងវាមិនមានរង្វាស់កាព្យសូមអ្នកណាដែលបានអានកំនាព្យរបស់នាងខ្ញុំ<br />ហើយសូមជួយកែអោយនាងខ្ញុំផងពីព្រោះនាងខ្ញុំនៅខ្សោយណាស់ខាងសរសេរកំនាព្យ។<br />សូមអរគុណ។</div><div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-7460676555462674835?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-40021118164584055722008-03-16T05:26:00.000-07:002008-03-16T05:31:11.502-07:00Tonight, I Sleep មិនលក់សោះ ​My love ស្រណោះស្រស់ជីវ៉ា<br />Tonight, I sit ទល់អស់ Stars My love វាចារ​From បេះដូង<br />Tonight, I wish to see you My love​ថ្ងូចចថ្ងូរយំ For long<br />Tonight, I want បីត្រកង​​ ​My love​បុណ្យផ្សងប៉ង Honey<br />Tonight, I eat មិនឆ្ងាញ់សោះ​​My love ពេញពោរព្រោះជីវី<br />Tonight, I think​គ្រប់នាទី​​ My love គា្ននពីរ Is for you. <br /><br /><br />Red ពណ័ក្រហមចិត្តមោះមុត​​​White សបរិសុទ្វគួរគ្រាប់ផង<br />Black ជាពណ័ខ្មៅខ្មៅបំណង​​​Green​ពណ័បៃតងមិនខិលខូច<br />Yellow ពណ័លឿងព្រឿងស្រទន់ Orange មិនច្ងន់ពណ័ទឹកក្រូច<br />មិនឆ្ងាយឯនោះ Brown ពណ័ត្នោត​Pink​ពណ័ផ្កាឈូកលោភីស័្មគ្រ<br />Golden ពណ័មាសមានតំលៃ​​​Blue​ ពណ័ចៀវខ្ចីគួររាក់ទាក់<br />Silver មិនអន់ពណ័ទឹកប្រាក់​​​Gray ស្រដៀងជាក់ពណ័ប្រផេះ។<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-4002111816458405572?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-43756053359535302302008-03-14T07:23:00.000-07:002008-03-14T07:24:05.538-07:00* Meet​ភក្រ័ដំបូង​ I and នឹននួន<br /><br /> like មាននិស្ស័យ​ ​ smilling ដាក់គ្នា<br /><br /> មិន know រឿងអ្វី​ next time មួយថ្ងៃ<br /><br /> just know ថាស្នេហ៍។<br /><br />*​everytime ឃើញមុខ​ ក្តី sad និងទុក្ខ<br /><br /> relieve ពីប្រាណ​ if ក្នុងជាតិនេះ<br /><br /> I​និងកល្យាណ​ បាន live រួមប្រាណ<br /><br /> Happy យ៉ាងណា។<br /><br />* Use ក្រសែភ្នែក​ look គ្នាទៅមក<br /><br /> Like ទឹករលក​ Wave ឥតឈប់ឈរ<br /><br /> when អ្នកនិយាយ​ I think​ថាល្អ<br /><br /> Because បវរ​ ល្ឡ no គូរប្រៀប។<br /><br />* Oh! My love អើយ​ មិនដែល Meet ឡើយ<br /><br /> ដូច time ពេលនេះ​ My heart ក្នុងទ្រូង<br /><br /> Nearly ធ្លាយប្រេះ​ បើ still ដូច្នេះ<br /><br /> Die ហើយរូបខ្ញុំ។<br /><br />*​I សូមប្រាប់ស្មោះ ​I មិនបង់បោះ<br /><br /> Give up you ឡើយ​ ​I ខំរក្សា<br /><br /> អោយ love ដល់ត្រើយ​ I មិនកន្តើយ<br /> <br /> អោយ love ក្រៀមក្រំ។<br /><br />* Let me​ធ្វើអ្វី ​ ក៏ព្រម Do ដែរ<br /><br />អោយតែ you ស្នេហ៍​ love me ស្មគ្រ័ស្មោះ<br /><br />Don't មានអ្នកថ្មី​ make me ក្រៀមក្រំ<br /><br />Cause i ស្រណោះ​ តែonly you.<br /><br /> Writer By Mrs. Suon Souphea on 14th April 2008 at night.<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-4375605335953530230?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-1725915918772028717.post-12102714379570732122008-03-14T07:00:00.001-07:002008-03-14T07:22:23.765-07:00​​​​​​​​​​​​​​​​<br /><br /><br />* Monday​អូន​ចង់​Visit ពៅ​​​​​​​​Tuesday​អូនត្រូវ​go away<br /><br />* Wednesday ស្រីគិត​Buy a watch ​​​​​Thursday​អូន​Bring it to you<br /><br />* Friday​អូននឹង​say​good bye​​​​​​​​Saturday ឃ្លាតឆ្ងាយពីឆោមឆៅ<br /><br />* Sunday Aeroplanesហោះចេញទៅ​​​​​​please បង​don't cry I ទៅរៀន<br /><br />* ពេល​plane ហោះចេញពី​​​​​​​​​​​airport Flying up ward to the sky<br /><br />* អូន​look មកក្រោមឃើញបង​Cry​​​​​ Making ស្រីថ្លៃសែន​Worried<br /><br />* Twelve months​មិនយូរទេ​Darling ​​​​​សូមបង​don't think I forget you<br /><br />* ពេល I return អូននឹងយល់ព្រម​​​​​​​​Marry ជាមួយ​you ជាក់ជាប្រាកដ។<br /><br />​<br />​****Prepared bye Souphea on 14th april 2008<div class="blogger-post-footer">ក្នុងនាមខ្ញុំជាម្ចាស់ប្លក់នេះនាងខ្ញុំសូមស្វាគមន៍ដល់ប្រិយមិត្ត ទាំងអស់ដែលបានចូលមកដល់ប្លក់របស់ខ្ញុំមួយនេះ។<img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/1725915918772028717-1210271437957073212?l=sralenhkhmer.blogspot.com' alt='' /></div>souphea2009http://www.blogger.com/profile/01212819106974378639noreply@blogger.com0